MEDYTACJA – 24 STYCZNIA 2019

SŁOWO:

Jezus oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A przyszło za Nim wielkie mnóstwo ludzi z Galilei. Także z Judei, z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o tym, jak wiele działał. Toteż polecił swym uczniom, żeby łódka była dla Niego stale w pogotowiu ze względu na tłum, aby na Niego nie napierano. Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby Go dotknąć. Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: «Ty jesteś Syn Boży». Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały.(Mk 3, 7-12)

KONTEMPLACJA:

Ludzie biegną do Jezusa ze wszystkich stron. Z bardzo odległych obszarów.

Robią to na wieść o tym, jak wiele DZIAŁAŁ!

Sensacja?! To ich przyciąga. Uzdrowienia. Egzorcyzmy. Ucieranie nosa faryzeuszom.

Tłum, który na niego napiera…

Czy są tam tacy, którzy przychodzą ze względu na Jezusa. Na Ojca. Na Słowo które on głosi. Porwani jego relacją do Ojca.

Po lekturze tej Ewangelii moje myśli biegną do częstych doświadczeń z Eucharystii. Gdy rozpoczyna się czas rozdawania Ciała Pana. Wówczas nieraz zaczynają się iście „Dantejskie” sceny. Wielu ludzi wstaje od razu, ciśnie się. Przepycha. A przecież nikomu nie zabraknie. Jezusowi wystarczą 3 chleby by wykarmić kilka tysięcy ludzi. Przecież idziemy an spotkanie ze Zbawcą z Królem Wszechświata.
A gdyby po Eucharystii zapytać tych ludzi o to co Jezus głosił. O treść Słowa? O główną myśl Ewangelii. Myśl przewodnią czytań…?
A gdyby zapytać jaka mieli intencję w sercu przyjmując Niebieski pokarm…? Do czego Chrystus ma ich uzdalniać w życiu duchowym? Jak planują walczyć z grzechem – prawdziwą duchowa chorobą ludzkości.

Sam nieraz łapię się wychodząc z Eucharystii na tym ze trudno przypomnieć mi sobie treść Słowa…
Że moje myśli popłynęły gdzieś daleko…

A Jezus polecił by ŁÓDKA była stale w pogotowiu…

On chce intymnej relacji. Ciszy. Pustkowia wód jeziora. Tej przestrzeni między Nim, a człowiekiem, gdzie nie ma rozpraszaczy. Gdzie spotyka się twarzą w twarz i następuje dialog. Tej przestrzeni odpoczynku ciszy i odosobnienia. On zabraniał duchom by Go nie ujawniały. Chce by ludzie odkrywali to kim On jest swoim sercem. Wchodząc w intymny dialog z Nim. Zadając pytania, zwierzając się ale przede wszystkim słuchając co On ma do powiedzenia.

Taka ŁÓDKA jest ogromnie ważna także w moim  życiu. Całodobowe wystawienie Najświętszego sakramentu w pobliżu, gdzie zawsze można pojechać w ciszy nocy i wejść z nim w Dialog.

Biblia, która nie jest jedną z książek na półce ale jest słowem życia i przestrzenią Dialogu z Nim.

Rekolekcje ignacjańskie które są wypłynięciem na środek ogromnego jeziora ciszy. I trwaniem razem z Nim w jednej łódce – słuchając jego słów skierowanych wprost do serca.

Przyjdź Duchu Święty i pomóż mi mieć zawsze tą „łódkę” w pogotowiu. Pielęgnować te moje „łódki” prowadzące u intymnemu dialogowi z Panem. Ku spokojnemu odpoczynkowi u stóp Pana. Bym nie dał się porwać tłumom, sensacjom, ale świadomie przeżywał swoją wiarę. Bym w wirze życia nie pozwolił się tym moim „łódkom” zniszczyć, podziurawić, odpłynąć gdzieś daleko od brzegu beze mnie. Przynieś wytrwałość i roztropność w życiu wewnętrznym. Regularne pielęgnowanie spokojnego, cichego dialogu z Panem w odosobnieniu…

---

Puncta, które stały się inspiracją: https://e-dr.jezuici.pl/zlapac-oddech/

MEDYTACJA – 23 STYCZNIA 2019

SŁOWO:

W dzień szabatu Jezus wszedł do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschniętą rękę. A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć.

On zaś rzekł do człowieka z uschłą ręką: «Podnieś się na środek!» A do nich powiedział: «Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie uratować czy zabić? » Lecz oni milczeli. Wtedy spojrzawszy na nich dokoła z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serc, rzekł do człowieka: «Wyciągnij rękę!» Wyciągnął, i ręka jego stała się znów zdrowa.

A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz się naradzali przeciwko Niemu, w jaki sposób Go zgładzić. (Mk 3,1-6)

KONTEMPLACJA:

Dla mnie jest to obraz ludzkiego serca.
Obraz wojny duchowej która przebiega przez serce człowieka.

Panują tam reguły, które bez Miłości prowadzą ku wykrzywionym decyzjom.

Jest „Sztandar Króla” i sztandar lucyfera:
– jest otwartość na człowieka i Miłość – jest podstęp i poszukiwanie potknięcia drugiej osoby
– Jest milczenie i łzy żalu w oczach Jezusa – jest szemranie faryzeuszów i szelmowski uśmiech, ze udało się Go przyłapać

Najbardziej tragiczni w tej scenie są Ci, którzy STOJĄ i MILCZĄ!
Ci na których Jezus spogląda z gniewem i zasmuceniem…

Są tam tacy którym się wydaje, że mogą stać pośrodku. Nie opowiedzieć się. Ani zimni, ani gorący.
Ale Ojciec na kartach Biblii powie: „Obyś był zimny albo gorący, bo inaczej chcę cię zwymiotować z ust swoich.”
To Ci którzy przyszli oglądać zjawisko. Których ciekawi co się wydarzy z rąk cudotwórcy. Których pociąga to co On mówi, ale z drugiej strony chcą dobrze żyć z faryzeuszami. Nie chcą się wychylać. Lawirują gdzieś na granicy.

Jezus pyta wyraźnie: „Życie ocalić, czy zniszczyć.” Wybrać sztandar Krzyża, czy sztandar Lucyfera.
Nie ma trzeciej opcji!

Jezus daje znak, że jest Panem szabatu, panem życia, najlepszym lekarzem.
Pociąga do swego zwycięskiego obozu. Chce, by faryzeusze się nawrócili, a ci niezdecydowani wreszcie wybrali – określili się.
On Kocha każdego człowieka. Nawet tego, który chce Go zabić. Odrzuca jedynie grzech – nie człowieka. Chce by każdy z tych w synagodze na końcu życia wybrał Raj. I już w ciągu życia pytał o to Kim on jest. Czy będzie się z Nim spierał, czy też zgadzał się. Najbardziej wprowadzają Go w smutek i gniew serca zatwardziałe i serca obojętne.

Panie uczyń serce moje na wzór serca Twego. Daj mi się jasno opowiadać za Twoim obozem. Przyjmij mnie pod Twój sztandar. Bądź moim Królem – moim jedynym Panem i Zbawcą. Ulecz wszelka moją obojętność i nijakość.
„Nie daj mi z Tobą rozłączyć się, na wieki wieków, Amen.”

---

Puncta, które stały się inspiracją: https://e-dr.jezuici.pl/uschniete-serce/

MEDYTACJA – 22 STYCZNIA 2019

SŁOWO:

Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: „Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?” On im odpowiedział: „Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom”. I dodał: „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu”. (Mk 2,23-28)

KONTEMPLACJA:

Szabat – jest dla człowieka, by zaspokoić głód – prawdziwy głód – spotkania i przebywania przy Tym, który jest Panem tego czasu.

Nie chodzi o dotrzymanie tysięcy przepisów tu chodzi, ale o SPOTKANIE. Ten czas jest wyznaczony, wydarty z nurtu codzienności do tego, by wznieść ducha. By się zatrzymać przed Obliczem Pana.

Tego nie da się zrobić bez zaspokojenia podstawowych potrzeb człowieka. Ciężko ze skupieniem słuchać, gdy burczy w żołądku.

To Słowo pyta o podstawowe potrzeby moje i ludzi wokół…
Zamiast oceniania i nazywania ludzi wokół bezbożnikami – trzeba im dać kłos świadectwa.

Małe ziarenko, które zakiełkuje w nich wiarą. Poznaniem Miłości. Wtedy sami poznają swój błąd.

Panie ucz mnie świadectwa zamiast oskarżania innych…

---

Puncta, które stały się inspiracją: https://e-dr.jezuici.pl/wolnosc-do/

MEDYTACJA – 21 STYCZNIA 2019

SŁOWO:

Uczniowie Jana i faryzeusze mieli właśnie post. Przyszli więc do Jezusa i pytali: „Dlaczego uczniowie Jana i uczniowie faryzeuszów poszczą, a Twoi uczniowie nie poszczą?” Jezus im odpowiedział: „Czy goście weselni mogą pościć, dopóki pan młody jest z nimi? Nie mogą pościć, jak długo mają pośród siebie pana młodego. Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy, w ów dzień, będą pościć. Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starego ubrania. W przeciwnym razie nowa łata obrywa jeszcze część ze starego ubrania i gorsze staje się przedarcie. Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków. W przeciwnym razie wino rozerwie bukłaki. Wino się wylewa i bukłaki przepadną. Raczej młode wino należy wlewać do nowych bukłaków”. (Mk 2,18-22)

KONTEMPLACJA:

---

Puncta, które stały się inspiracją: https://e-dr.jezuici.pl/prawdziwa-relacja/