Chrystus jest Królem i ma WŁADZĘ:
– na Ziemi w świecie materialnym
– w przestrzeni niewidzialnej –  w świecie ducha – co pokazuje gdy wypędza złego Ducha.

Nie uczył ich jak Uczeni w Piśmie, ale jak ten Który ma WŁADZĘ.
Nie moralizuje ale mówi z serca językiem Miłości.
Do tego jeszcze Uzdrawia i Uwalnia! Objawi swą naturę…

Panie Jezu uznaje Cie za swego jedynego Pana i mego Zbawiciela. Uwalniaj mnie, Uzdrawiaj i doprowadź na końcu życia przed Twe oblicze.

Bóg PRZEMAWIAŁ przez Słowa,
a ostatecznie PRZEMÓWIŁ przez Syna.
SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM.
Słowo, które wyjdzie z ust Jego nigdy nie wraca,
aż nie dokona tego, czego ma dokonać.

Bóg setki razy przemawiał do ludu. Przemawiał i do mnie.

I jak grochem o ścianę…?
Słowo było źle interpretowane.

To tak jak rodzic mówi dziecku po raz tysięczny, by czegoś nie robić, bo dziecko kocha i chce je chronić … a dziecko i tak robi wbrew słowom rodzica.

Niezwykła jest mowa Boga do mojego serca. On potrafi dać proroctwa, które rzeczywiście stają się ciałem, które urzeczywistniły się w moim życiu. Choć czasem nie tak jak sobie to wyobrażałem

Jak nie zadziałały same Słowa, to Bóg dał nam ŻYWY PRZYKŁAD jak je wypełniać.
Przykład w osobie Syna, przesiąkniętego Słowem Ojca tak głęboko, że On jest Słowem Ojca.
Syna który pokazał, że to Słowo da się wypełnić do samego końca.
Że trzeba tylko OJCU ZAUFAĆ.

Ten Bóg, kochający Ojciec chce być moim Tatusiem.
Chce mnie postawić na równi ze swym Synem.
Kocha mnie miłością szaleńczą i płomienną – jak nikt nigdy mnie nie kochał na ziemi.
Mój Tatuś. Abba.

Jezus w dzisiejszym Słowie ZANURZA się. Najpierw ZANURZA się w tłumie grzeszników. Potem ZANURZA się w wodach, które od wieków były symbolem siedliska zła. Wchodzi we wszystko, co ludzkie. Dotyka rzeczywistości grzechu choć On sam nigdy grzechu nie popełnił. ZANURZA się w wodę, by ją uświęcić – tak jak ZANURZA się Paschał w Wielką Sobotę na pamiątkę tego co opisuje dzisiejsze Słowo. On potrafi odwrócić symbolikę tej wody. By już od tej chwili obmywała z grzechu w sakramencie Chrztu.

Jezus też JAŚNIEJE i jest OBJAWIANY. Najpierw jest WSKAZYWANY przez Jana. potem jest OBJAWIONY przez Ojca i Ducha. On stoi w samym CENTRUM tej sceny. Tak jak będzie stał w CENTRUM i JAŚNIAŁ z drzewa krzyża. KRZYŻ jest tu tak niezwykle obecny. Jego nogi w wodzie, a nad głową Duch Św – belka pionowa. Bóg łączy sprawy Nieba, ze sprawami Ziemi. Mesjasz przychodzi, by otworzyć drogę powrotu tym, którzy czekają w otchłani (symbolizowanych przez te wody). Tym, którzy nie mieli szansy na chrzest.
Jezus otoczony tłumem pragnących OBMYCIA i ZBAWIENIA – belka pozioma. Jezus przyciąga wszystkich do siebie. Wszystkich tych, którzy skupią swój wzrok na Nim a nie na sobie samym. Którzy przyjdą tam, gdzie odbywa się obmycie z grzechu – nad Jordan, pod Krzyż z którego ON jaśnieje.

On jest nazwany w tej scenie MESJASZEM. On jest ukazany na wiele sposobów jako MESJASZ. Ten, który POCIESZY LUD. Ten, który PRZEMIENI to co zabijało w źródło życia. Ten, który uzdrowi Świat, „uzdrowi wody”, uzdrowi ludzkie serca. Ten, który Jest SYNEM i ŚWIATŁOŚCIĄ. Przywraca światu radość i nadzieję – daje POCIESZENIE. Nareszcie! Doczekaliśmy się!

Ja tylko muszę przyjść tam nad Jordan – pod Twój Krzyż. I dać się pociągnąć. Moje zadanie to tak jak Jan – przyprowadzić innych do tej przestrzeni radości, gdzie wszyscy zgromadzeni odkrywają prawdziwe źródło POCIESZENIA – CIEBIE. Nie przesłaniać. Nie polegać na sobie. Przyprowadzić… Tylko tyle…
Nie muszę na nic sobie zasłużyć! Jedynie uznać i wyznać: TO JEST MESJASZ! Nareszcie! Ten oczekiwany od setek lat!

Proszę Cię Panie! Uczyń moje serce na wzór Twego serca. Spraw, by było to serce niosące światu błogie-sławienie – dobre-mówienie – słowa radości nadziei i miłości. Radości i nadziei, która nie gaśnie:
Eksplozji radości – objawienia Ciebie jako Mesjasza.
Eksplozji radości – POCIESZENIA jaka miała miejsce nad Jordanem.

CAŁY POKRYTY TRĄDEM – człowiek nie do uratowania. Serce CAŁE wypełnione grzechami – do wymiany na nowe.

Gdy ujrzał Jezusa. Upadł na twarz i prosił – „jeśli chcesz…”

A Jezus wypowiedział odwieczne pragnienie serca Boga wobec skruszonego serca: „Chcę!”

Duchu pociągnij mnie przed oblicze Jezusa w konfesjonale. Zawsze! Jak najszybciej. Nie daj mi się skupić na tym że moje ciało już całe cuchnie i rozpada się od grzechu. Pociągnij mnie zawsze do konfesjonału z tym pokornym pytaniem: „Panie, jeśli chcesz…”

DUCH.
Duch Dobry i Święty.

Ćwiczenia duchowe tak wiele mówią o rozeznawaniu duchów i o mechanizmach działania duchów, by wyrobić w moim wnętrzu tą subtelną wrażliwość na prawdziwe Słowa, które płyną od dobrego Ducha – Ducha Świętego.

Zwyczaje. Powtarzane czynności. Litanie wszczepione w moje życie.
To jak rytm serca.
W większości taki naturalny, pospolity, niezauważalny,
a jednak napędza ruch życiodajnych soków,
ruch krwi w moim ciele.

Zwyczaje, rytuały budują szkielet, który potem mogę powoli wypełniać tym co delikatne i słabe.
To litanie i zwyczaje i rutyna zostają w moim życiu w czasie duchowych dolin – „nocy ducha”.
Wtedy, kiedy modlitwa jest trudna, ukrzyżowana… Kiedy przychodzi z trudem…

Najbardziej wartościowe zwyczaje najtrudniej jest utrzymać walcząc ze zniechęceniem, które jest ostateczną przegraną.

Spotkania w Synagodze i Słuchanie słowa – z mozołem, wbrew przeciwnościom, dzień po dniu.
Bo wtedy przyjdzie Duch z namaszczeniem i posłannictwem.

Duchu przyjdź i pomóż walczyć ze zniechęceniem i rutyną.

Ite Missa Est – Idźcie już, ofiara spełniona. Idźcie już, bo JA chcę zostać sam w spoTKANIU. Tkać, splatać nici głębokiego dialogu z Ojcem.
(Dzisiejsze słowo nawiązuje w pewien sposób i kontynuuje Słowo z wczoraj – o rozmnożeniu chleba…)

Medytacja Słowa tak bardzo przypomina ten moment kiedy ON WSIADA do łodzi.

Całe moje wariactwo…
Wiosłowanie pod prąd w mroku…
Wieczór w domu wycieńczający dzień, biurze…

…WSZYSTKO SIĘ UCISZA

Uczniowie nie zrozumieli rozmnożenia chleba. To im wypomina Ewangelista? Krzyczeli i nie poznali Jezusa.
Zupełnie błędnie zinterpretowali Jego przyjście na jeziorze.
Nie weszli w dialog między sobą – nie rozmawiali o nakarmieniu kilku tysięcy ludzi – wydarzeniu, które co dopiero miało miejsce.
Nie żyli tą niezwykłą zapowiedzią Eucharystii.

Eucharystia to przestrzeń spoTKANIA z Bogiem. To niezwykła przestrzeń dialogu z Tym który przychodzi po wzburzonych falach codzienności.

Panie lecz moją tępotę. Moje otępienie w rozumieniu cudu spotkania i dialogu z Tobą które mają miejsce w Eucharystii. Wsiądź proszę do mojej łodzi, uspokój burzę i objaśnij mi wszystko w głębi spotkania i dialogu.

ZAUFAĆ = WIERZYĆ JEZUSOWI!

Dlaczego On całe życie prowadzi człowieka tak, jak Abrahama?

Krok po kroku ku coraz większym wyzwaniom związanym z ZAUFANIEM.

On cały czas chce bym w ostatniej sekundzie życia zawołał: „Jezu ufam Tobie” i wybrał bramę życia wiecznego, a nie bramę otchłani.
Całe życie pokazuje mi bym ufał więcej i więcej. By zaufanie do Niego stało się moim CHLEBEM CODZIENNYM.
By weszło mi w nawyk. On kocha mnie i chce mnie mieć w Raju.

Już na Ziemi pokazuje, że ZAUFANIE DAJE SYTOŚĆ serca i ciała.

On chce to zaufanie szerzyć, bo pragnie mieć wszystkich u Siebie w domu. Dlatego mówi
„każ im się rozsiąść! Pokaż im jak Mi ufasz! Zanieś owoc zaufania i świadectwo zaufania ludziom wokół”

Ja mogę tylko dzień po dniu wołać; JEZU UFAM TOBIE!…

Puncta które stały się inspiracją: https://e-dr.jezuici.pl/zaufac-na-maksa/

ON najlepszy lekarz nie zostawi nawet jednej maleńkiej komórki duszy, która byłaby chora!

Będzie walczył o moje całkowite wyzdrowienie przez całe moje życie, stosując najbardziej zaskakujące metody leczenia.

Jednakże zawsze z pokorą czekając na to, aż je zaakceptuję i pozwolę Mu działać.

A ja nieraz powtarzam za Piotrem – „Panie TY! TY chcesz mi nogi umywać?!”

On jak sługa przyjdzie przepasany w prześcieradło i z misą i będzie czekał u moich stóp patrząc mi w oczy, by obmyć mnie CAŁEGO i do cna.

Zwłaszcza te „stopy” – tą moją przestrzeń, gdzie się buntuję i nie wyobrażam sobie Jego obecności i działania.

Krainę moich mroków i ciemności.

Przejdzie i uzdrowi CAŁĄ moją codzienność! On – NAJLEPSZY Z LEKARZY!
JEŚLI TYLKO GO ZAPROSZĘ I MU POZWOLĘ!…

Puncta które stały się inspiracją: https://e-dr.jezuici.pl/zaproszenie-do-codziennosci/

(CD 267) Mędrcy w sposób czysty poszli za ŚWIATŁEM gwiazdy by oddać CHWAŁĘ.

Bóg pokazał ukochanemu narodowi, że wreszcie się DOCZEKAŁ! To tak jakby mówił:

„Kocham cię i przyszedłem cię Zbawić! Raduj się!”

„Nie chcę od ciebie niczego ponad to, byś UZNAŁ MOJEGO SYNA i ODDAŁ MU CHWAŁĘ”.

„Zbawicielowi na twoją miarę – ubogiemu, pokornemu i całkowicie zależnemu od ludzi.”

Izraelu, przecież doskonale wiesz, gdzie mam się narodzić – badasz i znasz SŁOWO od lat!”

A Herod wraz z całą Jerozolimą…”PRZERAZIŁ SIĘ”.

Nie ruszył się z Jerozolimy – paręnaście kilometrów – do Betlejem.
Posłał zwiad! – niewinnych Mędrców.Zamiast chwały dla Boga już teraz planuje jak Go znaleźć i zabić! We wściekłości przeleje krew dzieci!

Bóg się nie zraża! Będzie dalej wołał do serca umiłowanego ludu, aż Jego Syn i Król zasiądzie w ubóstwie, pokorze i zależności od ludzi na TRONIE KRZYŻA.

Duchu otwórz me oczy i serce bym oddawał POKŁON I CHWAŁĘ ADORUJĄC Króla, którego ukazujesz przez tyle znaków. Pomóż mi używać rozumu i wiedzy tak jak Mędrcy – z otwartością i w sposób czysty bym umiał w mej wędrówce dojść do domu gdzie jesteś Ty i Maryja i UPAŚĆ PRZED TOBĄ NA TWARZ…