Wiara pozwala sięgnąć wzrokiem poza to co widzialne, poza to co dostrzegają oczy. Pozwala spojrzeć poza horyzont. Przyjąć wydarzenia i sprawy które w świacie namacalnym wydają się paradokslane, które przekraczają ludzką logikę…

Niesamowita jest swoista transparentność, którą dziś Jezus pokazuje. Transparentność osób Trójcy Świętej. Patrzysz na Jezusa, a widzisz od razu Ojca. Wierzysz w Jezusa więc twoja wiara rozszerza się na Ojca. A wszystkow  mocy Ducha Świętego. Jezus pokazuje że jest w Trójcy, że jest Mesjaszem. Ale nie tylko Mesjaszem, który przyszedł zbawić ludzi, ale ponadto Synem Boga i osobą Trójcy. Pokazuje żydom, że na ich oczach dzieje się coś niezwykłego. Powinni przenieść swój wzrok na Syna, poszerzyć swe horyzonty wiary.

Kto wierzy w JEZUSA, ten wierzy i w OJCA. A onie wierzą w Boga, coć nie chcą przyjąć JEGO SYNA! Zamykaja się na pełnię objawienia. Widzą – naocznie widzą Syna – a stawiają Go przeciw Ojcu a nie jako Osobę w pełni zjednoczona z Ojcem.

Jezus rozświetla mroki – rozświetla ciemności życia ale i ciemności myślenia. Dokonuje się to przez SŁOWO i relację do NIEGO. Gdy człowiek ma Słowo na tacy a nadal sprzeciwia się Bogu, wówczas to Słowo go osądza! Bo Jezus nie mówi nic od siebie ale przekazuje SŁOWO Boga. zatem gdy ktoś wierzy w Boga a odrzuca Jezusa wpada w jakieś rozdwojenie. Przyjmuje istnienie Boga, tak samo jak i zły duch. Ale nie przyjmuje Słowa Boga. Wierzy więc w istnitnienie Boga – tak jak całe piekło – ale nie chce uwierzyć BOGU i JEGO SŁOWU – niestety też tak jak złe duchy!!! Taki człowiek sam siebie osądza!

(J 12,44-50)
Jezus tak wołał: „Ten, kto we Mnie wierzy, wierzy nie we Mnie, lecz w Tego, który Mnie posłał. A kto Mnie widzi, widzi Tego, który Mnie posłał. Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we Mnie wierzy, nie pozostawał w ciemności. A jeżeli ktoś posłyszy słowa moje, ale ich nie zachowa, to Ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, aby świat sądzić, ale by świat zbawić. Kto gardzi Mną i nie przyjmuje słów moich, ten ma swego sędziego: słowo, które powiedziałem, ono to będzie go sądzić w dniu ostatecznym. Nie mówiłem bowiem sam od siebie, ale Ten, który Mnie posłał, Ojciec, On Mi nakazał, co mam powiedzieć i oznajmić. A wiem, że przykazanie Jego jest życiem wiecznym. To, co mówię, mówię tak, jak Mi Ojciec powiedział”.

Gdy człowiek uwierzy Słowu Boga, którym jest Jezus i które przekazuje Jezus, wówczas otwiera się na trzecią osobą Trójcy. Zaczyna współdziałać z Duchem. I to Słowo pokazuje swą moc. Pochodzi od Stwórcy wiec jest Stwórcze, Kreatywne, Owocujace, Napełniajace Życiem! Pączkuje, rośnie, owocuje, rozsiewa się na kolejne serca:

(Dz 12,24-13,5a)
Słowo Pańskie rozszerzało się i rosło. Barnaba i Szaweł, wypełniwszy swoje zadania, powrócili z Jerozolimy zabierając ze sobą Jana, zwanego Markiem. W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł. Gdy odprawiali publiczne nabożeństwo i pościli, rzekł Duch Święty: „Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem”. Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk, wyprawili ich. A oni wysłani przez Ducha Świętego zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr. Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich.

Ta transparentność, przezroczystoś jest cechą ludzi pełnych pokory i świętych. Jezus mówi, że jest przezroczysty – przez Niego widać Ojca w mocy Ducha. Tak samo Maryja. Jak wołasz w modlitwie Maryja, wówczas w tej samej chwili Ona powtarza jak echo – Bóg, Ojciec. Gdy modlisz się przez Nią, ona od razu zanosi modlitwę wprost do Ojca. Oczyszcza ją, przyzodavia swymi cnotami. Jej Bóg nie potrafi odmówić. Ona jest Jego Światem i Rajem!

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga prze Twoje dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporzdzaj tym wszysktim. Przynieś mi tylko miłość i łaskę a one w zupełności mi wsytarczą.

Jezus przedstawia dziś obraz Pasterza. Przedstawia siebie jako Pasterza.

On jest tym, który stzeże owce. Ochrania. Owce to zwierzęta dość bezbronne. Bez pasterza długo by nie przetrwały na skraju lasu. Pasterz stara się o ich przetrwanie, przezycie, pokarm na najlepszych apstwiskach. Pasterz też pierwszy idzie na czele stada i prowadzi owce. Przewodzi im na drodze. Nie idzie z tyłu ale z przodu. Owce zaś za nim podążają. To On wie, gdzie zaprowadzić.

Jezus podkreśla, że jest DOBRYM Pasterzem. Bo dba i troszczy się o swe owce. Są i źli Pasterze, którzy wyprowadzają owce na pustynie. Zamiast scalać rozprzaszają. Jezus jako dobry pasterz pragnie ochronić i poprowadzić wszystkie owce. Odzyskać te które pobłądziły i trafiły do stada któremu przewodzi zły Pasterz.

Istotne jest tu pierwsze zdanie. Jezus rpzedstawił ten obraz faryzeuszom – tym, których powołaniem i zawodem i sensem działania jest właśnie przewodzenie stadu owiec – wierzących w Boga.

(J 10,11-16)
Jezus powiedział do faryzeuszów: Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; najemnik ucieka dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz.

Jezus podkreśla, że Dobry Pasterz jest zdolny do geroizmu – oddania życia za owce. Walki o owce nawet za cenę życia.

Jezus zna nas tak jak Ojciec i On sie znają. To POZNANIE w  Biblii jest często synonimem STWORZENIA. Jezus jako Osoba Trójcy był przy naszym stworzeniu. On też jako Bóg-Człowiek był swoistym prawzorem człowieka. Na JEgo wzór i podobieństwo człowiek został ukształtowany. Ale On zna każdego z nas po imieniu. Zna dogłębnie nasze serca.

Trwanie w stadzie i nie zgubienei się wymaga ciągłego czuwania, wpatrzenia w Pasterza i podążania za nim. CZUWANIE!!!

(Dz 20,17-18a.28-32.36)
Paweł, posławszy z Miletu do Efezu, wezwał starszych Kościoła. A gdy do niego przybyli, przemówił do nich: Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią. Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów. Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata we dnie i w nocy nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was. A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski władnemu zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi. Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem ze wszystkimi.

Tą która ciągle wpatrywałą się a Jezusa i czujnie wsłuchiwała w głos Boga by wypełniać Bożą wolę do końća, jest MARYJA.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełnośći mi wystarczą.

Gdy na polu bitewnym toczy się walka to na koniec chce się być po wygranej stronie. W wojnie duchowej już dawno konflikt jest rozstrzygniety i od początku był rozstrzygnięty. Bóg stworzył Anioły, także te, które odmówiły Mu posłuszeństwa. Bóg stworzy świat, ten w którym człowiek wybiera zarówno dobro jak i zło. Bóg jest Stwórcą, a wszystko co Jemu przeciwn i odwrotne jest NIE-stwórcze. To znaczy, że Zły duch nic nie może stwarzać. Nic nie może kreować. Może tylko odtwarzać i powtarza.

Nie ma równowagi sił zła i dobra na świacie. Nie ma zadnego stołu negocjacji przy którym Szatan miałby cokolwiek do powiedzeinia. Bóg jest nieskończenie razy bardziej potężny od zła. Mógłby tchnieniem swych warg zakończyć istnienie piekła. On jednakże daje WOLNOŚĆ. Daje wolność człowiekowi. Przy grzchu pierworodnym człowiek zapragnał otworzyć pieczęcie wolności przy wyborze zła i dobra. I od tago czasu Bóg dopuszcza na człowieka pokusy do tego stopnia, do którego człowiek jest w stanie swą wolną wolą ją odrzucić. Niestety człowiek w swej wolności wybiera także zło. Nie chce podejmować walki. Wybiera to co odtwórcze, powtrzalne, byle jakie, tylko przybrane w kolorowe opakowanie pokusy.

Ci którzy trwają przy Bogu stoją przy zwycięzcy. Nikt nie może ich wyrwać z ręki Boga, bo nikt nie ma większej siły i władzy od samego Boga.

Trwanie przy Bogu, przy Jezusie polega na posłuszeństwie. Na SŁUCHANIU głosu i PODĄŻANIU za pasterzem. A Pasterz podążył drogą POKORY, POSŁUSZEŃSTWA i UBÓSTWA. Drogą Krzyża.

Jezus powiedział: ”Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. (J 10,27-30)

Ci którzy idą za Panem dochodzą do celu. Do spotkania z Wszechmogącym Bogiem. Ludze, którzy poszli za Panem drogą krzyża. Wzięli na swe ramiona swój krzyż i naśladowali Pana. To też tajemnica WOLNOŚCI człowieka, którą Bóg szanuje. Gdyby można było grzeszyc całe życie i potem po prostu podpisać się pod dokumentem że chcę iść do Nieba, to nie byłoby w tym wolności, ale samowoloa człowieka. Tak samo jak człowieka podejmuje wysiłki ku zełmu, podejmuje złe działania, tak też powinien podejmować działania ku dobremu – wysiłki ku dobremu.

Inny aspekt drogi krzyża jest taki, że tam można się ćwiczyć i uczyć walki o dobro. Szatan nie będzie kusił człowieka pokorą, posłuszeńśtwem Bogu, czy czystym i ubogim, wolnym sercem, w który nie da się zaczepić z żadną pokusą. Dlatego tak ważna jest dorga za Panem ze swoim krzyżem. Bo tam człowiek jest wolny. Wie że idzie dobrze i właściwie przezwyciężajac siebie i pokusy. Aż w końcu dochodzi do kresu drogi, odzieny w białe szaty z palmą w ręku:

Ja, Jan, ujrzałem wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojących przed tronem i Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I rzekł do mnie jeden ze starców: ”To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili. Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy. A Siedzący na tronie rozciągnie nad nimi namiot. Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, bo paść ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu, i poprowadzi ich do źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu”. (Ap 7,9.14b-I7)

Jeśli człowiek nie będzie trwał przy Bogu, jeśli nie bedzie do Boga dążył to z czasem jego serce ulegnie zatwardzeniu. NAUCZY SIĘ WYBIERAĆ ZŁO. To jest właśnie wielka groźba w ciągłym chodzeniu drogami przeciwnymi Bogu i ciągłym wybieraniu pokus. Z czasem serce człowieka przyzwyczaja się do życia w kontrze do Boga. Do przeciwstawiania się Bogu i Jego uczniom – tak jak faryzeusze z dziesiejszego czytania.

W owym czasie Paweł i Barnaba przeszedłszy przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli. A wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania w łasce Boga. W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość, i bluźniąc, sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł. Wtedy Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: ”Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: ”Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi”. Poganie, słysząc to, radowali się i uwielbiali słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju. Ale Żydzi podburzyli pobożne a wpływowe kobiety i znaczniejszych obywateli, wywołali prześladowanie Pawła i Barnaby i wyrzucili ich ze swych granic. A oni otrząsnąwszy na nich pył z nóg, przyszli do Ikonium, a uczniów napełniało wesele i Duch Święty.
(Dz 13,14.43-52)

Trzeba się uczyć od Tej, która całe życie wybierała właściwie…

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamieć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia rozmowę Jezusa z Nikodemem. Ta rozmowa jest nasycona niezwykłym spojrzeniem na zbawienie i sąd ostateczny.

Jezus zaczyna od zasady naczelnej – od Miłości – szalonej i bezgranicznej Miłości Boga do człowieka. Bóg umiłował świat do tego stopnia, że dał swojego Syna. On Wszechmogący Bóg – duch, zamknął siebie w ograniczonym i słabym ludzkim ciele. A tym, co Go do tego popchnęło jest Miłość do Człowieka. Niepojęte, jak szalona jest miłość Boga. Bóg dał człowiekowi swego Syna przez Wcielenie. Dał dosłownie. Jego życie ludzkie zależało od Maryi i Józefa. Od tego, czy nakarmią, zatroszczą się o dach nad głową małego Syna Bożego. To jest Syn JEDNORODZONY – ten jedyny i umiłowany.

Ten dar Syna ma swe reperkusje duchowe. Każdy kto uwierzy w Jezusa jest ZBAWIONY! Tyle! Uwierzyć! Bóg kierowany Miłością nie posłał Syna na Świat, by potępić ludzkość, ale by ją podźwignąć i zbawić. By Jezus zasiadajać na swym tronie usiadł tam z ludzką naturą. Wywyższył ludzką naturę do godnosci boskiej.

Kto WIERZY, ten NIE PODLEGA POTĘPIENIU!

Kluczem jest WIARA!

Kto nie wierzy już podlega potępieniu. BO SAM SIEBIE ODCINA OD BOGA. Nie wierzy w Imię Jezusa, nie wierzy w Tego, przez Którego wszyscy jesteśmy Zbawieni.

Potem Słowa Jezusa mówią o sądzie ostatecznym. Jak to potępienie się dokonuje. A Sąd Boga jest przedziwny. Opiera się na ludzkiej wolności wyboru. Bóg przychodzi na świat jako Światło Prawdy. W Tym Świetle widać zło i dobro. Niestety wielu ludzi bardziej umiłowało ciemność, gdzie nic nei widać. Gdzie nei da się odróżnić dobra od zła i łatwo zbłądzić dokonując złych wyborów. Uwmiłowanie ciemności podan światłem polega na tym, że człowiek idzie za grzechem! Popełnia zło i złe uczynki. Wchodzi w spirale wyborów które prowadzą koniec końców ku samo-potępieniu. Rozpaczy, która pcha człowieka w stronę szatana. Wierze szatanowi, który przekonuje taką osobę, że już tak nisko upadła, że nie ma powrotu ani odwrotu… Zostało tylko piekło.

Ludzie grzeszni nei zbliżają się do światła, bo wówczas widać zło ich uczynków. Bo muszą stanać w prawdzie wobec siebie i tego co wybierali. Idąc ku światłu trzeba potępić swoje złe uczynki. Odrzucić za siebie tą drogę. Kto zaś czyni dobro ten idzie coraz bliżej Światła, bo chce go czynic jeszcze więcej. Idzie ku źródłu Miłości i dobra – ku Światłu.

(J 3,16-21)
Jezus powiedział do Nikodema: Tak Bóg umiłował świat, że dał swojego Syna Jednorodzonego; każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki są dokonane w Bogu.

Ludzie ciemnosći nie pojmują, nie potrafią ogarnąć tego co dzieje sie z ludźmi Światła. Nie mogą stanać w prawdzie tego skąd pochodzi pomoc dla tych ludzi!

(Dz 5,17-26)
Arcykapłan i wszyscy jego zwolennicy, należący do stronnictwa saduceuszów, pełni zazdrości zatrzymali Apostołów i wtrącili ich do publicznego więzienia. Ale w nocy anioł Pański otworzył bramy więzienia i wyprowadziwszy ich powiedział: Idźcie i głoście w świątyni ludowi wszystkie słowa tego życia! Usłyszawszy to weszli o świcie do świątyni i nauczali. Tymczasem arcykapłan i jego stronnicy zwołali Sanhedryn i całą starszyznę synów Izraela. Posłali do więzienia, aby ich przyprowadzono. Lecz kiedy słudzy przyszli, nie znaleźli ich w więzieniu. Powrócili więc i oznajmili: Znaleźliśmy więzienie bardzo starannie zamknięte i strażników stojących przed drzwiami. Po otwarciu jednak nie znaleźliśmy wewnątrz nikogo. Kiedy dowódca straży świątynnej i arcykapłani usłyszeli te słowa, nie mogli pojąć, co się z nimi stało. Wtem nadszedł ktoś i oznajmił im: Ci ludzie, których wtrąciliście do więzienia, znajdują się w świątyni i nauczają lud. Wtedy dowódca straży poszedł ze sługami i przyprowadził ich, ale bez użycia siły, bo obawiali się ludu, by ich samych nie ukamienował.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystkot o co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twe dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszysktim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Jeśli w chrześcijaństwie coś nie ma w sobie paradoksu, jeśli coś nie wymyka sie ludzkiej percepcji i logice myślenia, jeśli coś nie wymaga wyjścia poza ludzkie schematy, to jest to co najmniej podejrzane.

Bóg jest WSZECHMOGĄCY – wymyka się ludzkiej logice. Wymaga pójścia poza horyzont tego co widzialne, namacane. Poza ludzkie ramy. Relacja do Boga wymaga wiary i przyjmowania z WAIRĄ!

Największe paradoksy dotyczą życia i śmierci. Dotyczą wygranej przez śmierć! Dotyczą ZMARTWYCHWSTANIA.

Dzisiejsza Ewangelia dotyka tego paradoksu wymagajacego ogromnej wiary. Paradoksu który jestfundamentem Chrześcijaństwa. Bo jeśli Jezus nie zmartwychwstał to my jesteśmy najbardziej godni pożałowania na całym świecie. Jezus mówił, że ziarno wrzucone w ziemię musi OBUMRZEĆ, by móc zacząć sie na nowo rozwijać i owocować. Jeśli nie przekroczy granicy śmierci zostanie tylko samo jedno. Martwe, bezowocne, niespełnione.

Od tego obrazu Jezus wchodzi w ogormny paradoks wiary. Kto miłuje swoje życie na tym świecie traci je. Zaś kot nie miłuje życia na tym świecie, zyskuje je na życie wieczne. Tak jak z  ziarnem. Jeśli sie przykleję do tego świata i do tego życia – nie odejdę z tego świata i nie narodze się na nowo, nie zacznę wzrastać i owocować duchowo!

Drogą jest pójście za Jezusem, naśladowanie Jezusa i słuzęnie Jezusowi.

(J 12,24-26)
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli kto Mi służy, uczci go mój Ojciec”.

To wszystko wymyka się ludzkiej percepcji i wymaga drogi WIARY. WYmaga zanurzenia się w Duchu Swiętym. JEzus udowadnia Apostołow WIELE RAZY, że Zmartwychwstał – i tak spotyka się z ich oporem. Nie wierza od razu i z marszu. Ale to DOBRZE – BÓG TAK CHCIAŁ! Gdyby wszystko było słodkie, łątwe, cukierkowe, bez wysiłku, to dziś chrześcijaństwo nie istniałoby na świecie. Ich niedowiarstwo, ich opory są potrzebne NAM! To są ludzie z krwi i kości, szukajaćy ciągle odpowiedzi – JAK TO JEST MOŻLIWE, ŻE ON ZMARTWYCHWSTAŁ! CZY TO JEST PRAWDA? O to chodzi. To są ludzie przezywajacy wątpliwosci, a nie owłdnięta zbiorpwą halucynacją grupa izraelitów.

W czytaniu z Dziejów, ciągle widać, że mają wizję – konkretną wizję Mesjasza, wizję militarno-polityczną. Przyjdzie z ogniem, żarem, bombami, mieczami. Najedzie rzymian, wytępi Faryzeuszów i stworzy nowy, lepszy świat… Interesuej ich, kiedy będzie przywrócone ziemskie królestwo izraela. Na wzór państwa, którym włądał Dawid, czy Salomon. Wspaniałe, mocne, wpływowe, silne militarnie… A Jezus sięga na cały świat. Wychodzi mocno poza izrael i poza czas w którym się gromadzą i rozmawiają. Paradoksy, które wymagają wiary. Wątpliwosci które wymagają otwarcia na Ducha Świętego. Tu wchodzi kolejny elemnt drogi z Bogiem. POKORA. Pokora pełna otwartosci na Boży głos. Na Pójście za Bogiem wołajacym człowieka w Duchu Świętym. Pójście za tym głosem czyni człoiwieka świadkiem!

(Dz 1,3-8)
Po swojej męce Jezus dał Apostołom wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Mówił: „Słyszeliście o niej ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. Zapytywali Go zebrani: „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?” Odpowiedział im: „Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”

Zaczyna się przemiana po obumarciu marzeń, planów, utartych schamtów. Człowiek doswiadcza przemiany i wydaje mu się, że to sen. Gdy Pan odmienia los Syjonu, człowiekowi wydaje się że to niemożliwe, żę to sen…

(Ps 126(125),1-2ab.2cd-3.4-5.6)
REFREN: Kto we łzach sieje, żąć będzie w radości

Gdy Pan odmienił los Syjonu,
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu,
a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między poganami:
„Wielkie rzeczy im Pan uczynił”.
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i ogarnęła nas radość.

Odmień znowu nasz los, Panie,
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją,
żać będą w radości.

Idą i płaczą
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością
niosąc swoje snopy.

Drugie czytanie przedstawia Filipa. Jego rozterki są juz w pełni zanurzone w Bogu. Nie szuka królestwa Izraela. Pragnie pomnażania się owocu. Głoszenia. Rozrastania się prawdziwego Królestwa Boga. Rozterki pełne paradoksów wiary. Sprzecznych dróg, które prowadza do celu. Co jest lepsze. CO bardziej pozyteczne duchowo?…

(Flp 1,20c-30)
Bracia: Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć to Chrystus, a umrzeć to zysk. Jeśli bowiem żyć w ciele to dla mnie owocna praca. Co mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść i być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze, pozostawać zaś w ciele to bardziej dla was konieczne. A ufny w to, wiem, że pozostanę, i to pozostanę nadal dla was wszystkich, dla waszego postępu i radości w wierze, aby rosła wasza duma w Chrystusie przeze mnie, przez moją ponowną obecność u was. Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej, abym ja, czy to gdy przybędę i ujrzę was, czy też będąc z daleka, mógł usłyszeć o was, że trwacie mocno w jednym duchu, jednym sercem walcząc wspólnie o wiarę w Ewangelię, i w niczym nie dajecie się zastraszyć przeciwnikom. To właśnie dla nich jest zapowiedzią zagłady, a dla was zbawienia, i to przez Boga. Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć, skoro toczycie tę samą walkę, jaką u mnie widzieliście, a o jakiej u mnie teraz słyszycie.

Tą która potrafi nas poprowadzić, która przeszła najtrudniejsza z dróg jest Maryja.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystkot o co mam i posiadm. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wsyzskto to otrzymałęm i Bogu przez Twe dłonie pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszysktim. przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Dzisiejsza Ewangelia ma ogromny wydźwięk dla współczesnego człowieka. Jest tak bliska zabieganym i zatroskanym o dobrobyt ludziom. Tym, który mają inne ważniejsze sprawy do załatwienia. Tomasz nie był z uczniami w Wieczerniku, gdy przybył Pan. Miał coś innego do załatwienia. Coś ważniejszego?! A może już stracił cierpliwość i spodziewał się wyzwolenia Izraela. Po śmierci Jezusa jego plany się posypały – tak jak plany podłamanych i zrezygnowanych uczniów idących do Emaus.

Pytanie – dlaczego Tomasza nie było tam, gdzie przyszedł Jezus. To pytanie do wielu z nas współczesnych o nasz system wartości. O to co jest najważniejsze. O czas na spotkanie z Bogiem w modlitwie, w rozważaniu Słowa czy na Eucharystii. Czy jest coś ważniejszego. Bardziej pociągającego. Ważniejsze sprawy pozwalające pomnażać majątek i prestiż A może przeoczyłem jedno z najważniejszych spotkań w moim życiu.

Jezus na szczęście nie porzuca człowieka tak jak człowiek porzuca Jego. Nie zraża się i poszukuje nadal drogi do serca człowieka. Tomasz  – niedowiarek – ale jednak nie upiera się. Nie zapiera się. Idzie na kolejne Niedzielne spotkanie z do Wieczernika i spotyka Jezusa. W końcu dochodzi no najważniejszego spotkania. Mimo że są w nim elementy sprawdzania Boga i oporu. Gdyby jednak Tomasz poszedł o krok dalej i zaparł się na 50 dni… To po Wniebowstąpieniu już nie miałby szans rozmawiać z Jezusem.

Bóg daje człowiekowi NIEPOWTARZALNĄ i JEDYNĄ W SWYM RODZAJU łaskę chwili i miejsca. Jedyny czas i jedyne miejsce i ogromny dar od Boga. Jak człowiek go ne wykorzysta to nie ma POWTÓRKI!

(J 20,19-31)
Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. Tam, gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: ”Pokój wam!”. A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: ”Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: ”Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: ”Widzieliśmy Pana!”. Ale on rzekł do nich: ”Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: ”Pokój wam!”. Następnie rzekł do Tomasza: ”Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”. Tomasz Mu odpowiedział: ”Pan mój i Bóg mój!”. Powiedział mu Jezus: ”Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wole moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz moje serce i wole Boga wobec mnie weź mnie w swoją niewolę i rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wsytarczą.