Wiara. Poręka trego czego normalnie nie widzimy. Spojrzenie poza widzialny horyzont. Wejscie w to co nie jest normanie w zasiegu naszych zmysłów. Wejście w paradoksy Wszechwłądnego Boga.

Wiara wisi na SŁOWIE. Na Słowie świadectwa Ojca o Synu. Świat który jest dla nas doświadczalny zmysłami powstał od SŁOWA BOGA. Bo Bóg rzekł. Powstał z teg co niewidzialne i nienamacalne.

Wiara opiera się na OBIETNICY BOGA. Dziś mamy SŁOWO, które STWORZY – zmaterializuje się w swoim czasie. Ale jeśli nie bedziemy wierzyli – nie będzie nas w tym miejscu i w tym czasie. Jeśli nie pójdziemy za tą obietnicą nie poznamy jej SPEŁNIENIA.

Słowo stało się Ciałem. Ale potem Jezus wstąpił do Nieba i jest NIEWIDZIALNY. Bóg jest NIEWIDZIALNY. Można mieć do Niego dostęp tylko przez WIARĘ. WIARA to POSZUKIWANIE ODPOWIEDZI na ZAWOŁANIE. To wołanie Boga kalruje się z czasem. Im dłużej człowiek poszukuje odpowiedzi na zawołanie Boga i więcej ścieżki wiary przejdzie tym jaśniej widzi, tym konkretniej widzi cel.

WSZYSTKO PRZEZ WIARĘ!

(Hbr 11, 1-7)
Bracia: Wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. To dzięki niej przodkowie otrzymali świadectwo. Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga wszechświat został tak stworzony, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych. Dzięki wierze Abel złożył Bogu cenniejszą niż Kain ofiarę, za co otrzymał świadectwo, iż jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze przemawia. Przez wiarę Henoch został uniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu. Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że Bóg jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają. Przez wiarę Noe został pouczony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było ujrzeć, i pełen bojaźni zbudował arkę, aby ocalić swą rodzinę. Przez wiarę też potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, którą otrzymuje się dzięki wierze.

Dziś Apostołowie doświadczają namacalnie rzeczywistości niewidzialnej. Słowa Boga świadczącego o Synu – spełnienia się obietnicy OJCA. Bóg zaświadcza o Synu – wypełniając zapowiedzi Starego Przymierza. Oni uwierzyli JEzusowi i są teraz na Górze Tabor.

Przeszli z jezusem tą wspinaczkę fizyczną, ale jeszcze istotniejsza była ich trzyletnia wspinaczka duchowa w świat niewidzialny razem z Jezusem. I tu na Taborze widzą w sposób namacalny to w co wierzą. Bóg wyznaje WIARĘ w SYNA. I pokazuje drogę WIARY. Gdyby wiara prowadziła człowieka od razu na szczyt Taboru, to byli byśmy bardziej zagubieni niż Piotr. W WIERZE się wzrasta. Wiara się buduje z czasem przez doświadczenia. Poprzez kolejne próby człowiek wspina się coraz wyżej. Na coraz wyższy poziom wiary. By w końcu móc oglądać Boga twarzą w twarz w wieczności.

(Mk 9, 2-13)
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!” I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy „powstać z martwych”. I pytali Go: „Czemu uczeni w Piśmie twierdzą, że wpierw musi przyjść Eliasz?” A On im rzekł: „Istotnie, Eliasz przyjdzie najpierw i wszystko naprawi. Ale jak jest napisane o Synu Człowieczym? Ma On wiele cierpieć i być wzgardzony. Otóż mówię wam: Eliasz już przyszedł i postąpili z nim tak, jak chcieli, jak o nim jest napisane”.

Spojrzenie w świat niewidzialny i doświadczenie próby. Na tym polega pokonanie kroku w wierze. Kroku we wspinaczce na szczyt Taboru. Do celu – do spotkania się z JEzusem Uwielbionym. Wiara mówi mi, że tam na szczycie Go spotkam – choć na razie go nei widzę. Próby, przedzieranie się przez mrok, ześlizgiwanie się z mokrych skał, badają moją determinację i cementują moje wysiłki w kroczeniuw  górę. Hartują ducha na coraz bardziej wymagajacą wspinaczkę na szczyt Taboru.

Tą która jest mistrzynią tej wspinaczki jast Maryja. Ona zna najlepszą ścieżkę wspinaczkową na szczyt i potrafi nas nią poprowadzić jako nasz przewodnik w drodze. Trzeba jaj zawierzyć całe nasze życie, związać się z Nią liną. Jak z przewodnikiem Himalajskim – powierzyć życie i zaufać totalnie – inaczej spadnę i zginę. W momencie gdy zacznę sam na własną rękę się błąkać po zdradliwych zboczach góry życia.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszytko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszytkim. Przynieć mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarzcą.

Bóg wystawił Abrahama na próbę ognia. Urodził mu się syn. Po latach niepłodności w małżeństwie. Po tym wszytkim czego Abraham doświadczył i przez co przeszedł. Bóg ciągle ciągnie człowieka w górę. Od małych wyzwań do coraz większych i większych. Poddaje próbom ludzką wiarę.

Po wyjsciu od rzeczy materialnych Bóg wezwał go do wyjścia ze swego SERCA. Serca wierzącego, serce człowieka, serce OJCA. Wyjdź z tego. Bóg wstrząsnał nawet jego wiarą. Każe mu ofiarować swego Syna. Twoim skarbem ma zostać juz tylko SAM BÓG. I nic więcej. Wszystkie zabezpieczenia maja upaść.

Bóg nie jest przywiązany do jednej wersji. Izaaka to nie wypełnienie i koniec obeitnic – z niego teraz bedą się rodziły miliony pokoleń. Bóg pokazuje Abrahamowi, że to nie koniec. To nie zwieńczenie drogi. Ze to dopiero atak szczytowy na Golgotę. Tu jego ojcowskie serce stanie w potężnym żarze OGNIA. Ma zostać TYLKO BÓG i JEGO SŁOWO. Bóg sam w sobie i nic więcej. Krzyż. Tylko dialog wertyklany Abrahama z Bogiem i dialog horyzontalny ojca z synem (Abrahama z Izaakiem). Nic więcej ma już nie zostać. Zostać ma tylko BÓG. To jest wielki dramat wnętrza – dramat serca Abrahama! WEŹ SYNA i ZŁÓŻ W OFIERZE! JEDYNEGO SYNKA! WYCZEKANEGO! WYTĘSKNIONEGO! OBIECANEGO!Syna którego miłujesz, nie łotra, drania. Ale cudnego syna. Bez tego syna obietnica potomstwa jak gwiazdy na niebie traci sens. ZŁÓŻ W OFIERZE TAKŻE SWĄ WIARĘ. ZAWIEŚ WSZYTKO NA POSŁUSZEŃSTWIE BOGU I JEGO SŁOWU.

BÓG ZAPRZECZA SOBIE? – TO JUŻ TOTALNY PARADOKS!!!! Bóg zaprzecza tylko ludzkiemu rozumieniu tego, jak ma się spełnić Jego obietnica. Bóg zawsze ma swoje drogi i one nie są drogami według ludzkich planów, zamysłów i rozwiązań.

ABRAHM zawierzył BEZGRANICZNIE BOGU! Serce musiało mu pękać. Ale idzie. BO BÓG TAK CHCIAŁ! Idzie bezradny. Nie miota się. Nie mędrkuje. Bo wie, że tu działa Bóg. Abraham NIE WIE ŻE TO TYLKO PRÓBA. Zostawia to wszytko Bogu. Niech On to rozwiąże.

Taką wiarą będzie się cechowała Maryja. Odda Syna na ofiarę. Jej Syn straci życie na Jej oczach! I tak było w Jej życiu do samego początku. Zwiastowanie. Nic nie widać, nic nie czuć. Jest tylko Słowo Boga. Ona mu wierzy, jest w ciąży i dzieli się tym z Józefem. Józef jest w samym srodku ognia rozterek. Szuka rozwiązania. Kocha Ją. Nie chce jej ukamienowania. WIERZY JEJ! Dopiero gdy chce po ludzku zadziałąć, ale z wiarą, że to co się z Niej poczęło jest z Ducha Świętego, dopiero wtedy w ostatniej chwili interweniuje Bóg. A Maryja milczy. Przyjmuje Słowo. Wierzy obietnicy i MILCZY!

Bóg wypala swoje sługi do cna. Podprowadza coraz wyżej ku szczytom wiary. I coraz bliżej płonącego Słońca. Po tych wydarzeniach człowiek wychodzi ze swych przyzywczajeń, ze swego przywiazania do ludzi, czy rzeczy, a nawet do wiary. Jest całkowicie wolny! Maryja i Abraham są uwolnieni z przywiązania do swego dziecka – jako ich całego swiata.

Abraham wierzy i patrzy poza horyzont. Słychać to w jego słowach tuż przed próbą ofiarowania syna. Mówi w pewnym momencie sługom: „Zostańcie tu z osiołkiem.Ja zaś i chłopiec pójdziemy tam, aby oddać pokłon Bogu, a potem WRÓCIMY do was” Abraham wie, że Bóg znajdzie jakieś wyjście. Ufa Bogu!

Słowo Boga jest przecież neizawodne. Abraham wie, że w Izaaku spełnia się obietnica i Bóg znajdzie wyjscie z tej sytuacji. Choć nie wie jak to się ma stać – IDZIE. Wbrew nadziei i rozumowi. CIeń krzyża. Trzy dni drogi. Droga przez śmierć, która prowadzi do nowego życia. W tym wydarzeniu są już zapowiedzi Paschy Pana.

Na tym polega życie chrześcijanina. Wyjście z prostego, jasnego pogodnego dnia w ciemność, mrok niepewności, próby, w zaswierzenie temu co niewidzialne. Dopiero wtedy, w mroku nocy wiary objawia się prawdziwa siła wiary. Wszystko wisi na Słowie Boga. Na cieniutkiej nitce, która jeszcze płonie.

Sw. Ignacy mówi jasno – w okresie strapienai nie podejmuj decyzji. Nie zawróć tuż przed szczytem!!! Ilu ludzi zawróciło, odeszło, idzie przez życie zgaszonych czukajac szczęścia w namiastkach. Wiara musi być UKRZYŻOWANA.

Jezus właśnie do tego woła. Do zaparcia się siebie i do PÓJŚCIA. DO WYJŚCIA. Obeicuje; trud, przeciwności, cierpienie, ogień prób! Utratę życia!

(Mk 8, 34 – 9, 1)
Jezus przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je. Cóż bowiem za korzyść stanowi dla człowieka zyskać świat cały, a swoją duszę utracić? Bo cóż może dać człowiek w zamian za swoją duszę? Kto się bowiem Mnie i słów moich zawstydzi przed tym pokoleniem wiarołomnym i grzesznym, tego Syn Człowieczy wstydzić się będzie, gdy przyjdzie w chwale Ojca swojego razem z aniołami świętymi”. Mówił im także: „Zaprawdę, powiadam wam: Niektórzy z tych, co tu stoją, nie zaznają śmierci, aż ujrzą królestwo Boże przychodzące w mocy”.

W momencie gdy człowiek zaczyna się czuć samowystarczalny. ZAczyna polegać tylko an sobie, odrzuca obietnicę, wtedy wszelkie próy stają się wielką przeciwnością. To jak Bóg chce człowieka otrząsnąć możę być poczytywane jako kara Boga. Bóg daje silen znaki by człowiek przed końcem życia nawrócił się. Jak przy budowie wieży Babel. Rozproszył tych, którzy myśleli, że tworząca nowe utopijne państwo poradzą sobie SAMI ze wszytkim. Pokusa z raju – wątpliwosci względem Boga…

(Rdz 11, 1-9)
Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: „Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu». A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: «Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba, i w ten sposób zdobędziemy sobie imię, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi”. A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali ludzie, i rzekł: „Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę, i to jest przyczyną, że zaczęli budować. A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić. Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie rozumiał drugiego!” W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi, i tak nie dokończyli budowy tego miasta. Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców całej ziemi. Stamtąd też Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi.

Bóg rozproszył wszytkich by na nowo zjednoczyć cały świat w Chrystusie. Jezus gromadzi ich w jednym jezyku – zupełnie innym. Jezyku MIŁOŚCI. Języku WIARY!

Najlepszą nauczycuelką wiary jeest Matka z sercem przebitym mieczem boleści, która nigdy się nei cofnęła, nigdy nawet na milimetr nie odsuneła się od Słowa Obietnicy, od Bożego wołania.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszytko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragne to oddać Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Wiara otwiera człowiekowi drzwi do wszytkich dzieł zbawczych Boga. Jezus wciąż pyta o wiarę. Woła za Janem Chrzcicelem – „Nawracajcie się”. Wzywa do wiary, do podążania za Ewangelią. Jezus naucza wiary w sposób niesamowity. Nie przez rozważania teologiczne, nie przez głębokie dysputy filozoficzne, ale przez własny przykład życia. Przez wskazywanie na ludzi wiary. Na proroków Starego Testaemntu, czy choćby na swoja Matkę. Bóg lubi Miłość wprowadzoną w czyn. A wprowadzenie jej w czyn wymaga WIARY. Inaczej droga do której wzywa Bóg wydaje się być bezsensownym trudem, zmaganiem i niepotrzebnym cierpieniem.

Ciekawe – zwłaszcza w hostorii ojca wiary – Abrahama – jest jego historia wzrastania, by w końcu zaoowocować. Dzisiesiątki lat. Krok po kroku. Bóg go podprowadzał do konkretnych punktów przełomowych. Jego życie zaoowocowało potomstwem tak wielkim jak gwiazdy na niebie. Wciąż przewijają się te dwa wątki. Świat niewidzialny i próba wiary. Tak też wyglada historia Noego. Spoglada poza horyzont. Buduje Arkę na suchej ziemi. Wierzy Bogu. Patrzy daleko. Poddany jest wyśmianiu, nierozumieniu, odrzuceniu. Potem także próbie przetrwania na wzburzonych wodach. Dociera w końcu do suchego ladu i jest pobłogosławiony. Bóg zawiera z nim niezywkłe przymierze:

(Rdz 9, 1-13)
Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc do nich: „Bądźcie płodni i mnóżcie się, abyście zaludnili ziemię. Wszelkie zaś zwierzę na ziemi i wszelkie ptactwo podniebne niechaj się was boi i lęka. Wszystko, co się porusza na ziemi, i wszystkie ryby morskie zostały oddane wam we władanie. Wszystko, co się porusza i żyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak jak rośliny zielone, daję wam wszystko. Nie wolno wam tylko jeść mięsa z krwią życia. Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie – upomnę się o nią u każdego zwierzęcia. Upomnę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego – o życie brata. Jeśli ktoś przeleje krew ludzką, przez ludzi ma być przelana krew jego, bo człowiek został stworzony na obraz Boga. Wy zaś bądźcie płodni i mnóżcie się; zaludniajcie ziemię i miejcie nad nią władzę”. Potem Bóg tak rzekł do Noego i do jego synów: „Oto Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie; z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi. Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię”. Po czym Bóg dodał: „A to jest znak przymierza, które Ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią”.

W życiu każdego z proroków jest jakaś przestrzeń ustatkowania. Miejsca gdzie mogliby zostać i trwać. Ale wtedy przychodzi Bóg i woła WYJDŹ! Wyjdź ze swojej strefy komfortu, powodzenia i podejmij moje wyzwanie. Podejmij niebezpieczną, często śmiertelnie neibezpieczną przygodę.

Abraham był człowiekiem ustatkowanym, bogatym. Bóg przychodzi i woła WYJDŹ! TO objawienie musiał być bardzo intensywne i bezdyskusyjne. Abraham wziął i poszedł. Idź do kraju, który ci ukażę. W TOTALNE NIEZNANE. W miejsce którego jeszcze nie widziałeś. W miejsce którego nie znasz.

SŁOWO OBIETNICY BOGA – na tym wszytko wisi jak na haczyku.

Pytanie tak na prawdę KTO MI ZŁOŻYŁ tą obietnicę. Za kogo uważam Boga. Jak ufam Jego słowu. Jak będę Go uważał za Pana Wszechświata, który mówi tylko prawdę, to będę mu wierzył. Jak będzie dla mnie jednym z proroków przeszłości, wówczas za Nim nie pójdę. A może nawet będę Go upominał i nawracał na moją własną drogę.

(Mk 8, 27-33)
Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: „Za kogo uważają Mnie ludzie?” Oni Mu odpowiedzieli: „Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków”. On ich zapytał: „A wy za kogo Mnie uważacie?” Odpowiedział Mu Piotr: „Ty jesteś Mesjasz”. Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy wiele musi wycierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa. Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: „Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku”.

Jezus w Ewangelii pokazał Piotrowi kolejność. Idź za mną za moimi plecami, a nie przede mną. Nie wychodź przed szereg, bo twoje drogi nie są moimi drogami.

Bóg powoli odkrywa przed człowiekiem kierunki, drogi. Doprecyzowuje przed człowiekiem cele drogi. Najpierw woła Abrahama – wyjdź i idź do ziemi, którą Ci ukażę. Potem gdy Abraham dociera do Sychem, Bóg mówi to jest ta ziemia. Idzie dalej dociera do Betel. Cały ten kraj jest twój – usłyszy Abraham. Wiara rośnie, przebudowuje się, dojrzewa.

Bóg ciągle każe Abrahomi wychodzić. Ciągle woła WYJDŹ! Od komfortu, poprzez coraz większe trudy aż do wyjsćia ze swego serca. Bóg Ciągle daje Słowo dotyczące przyszłości. Coś niewidzialnego. Obietnicę dla której trzeba spojrzeć w dal, w przyszłość.

Bóg nie jest w rzeczach materialnych – żeby go doswiadczyć tzreba wyjsć ze świata materialnego i spojrzeć w świat ducha. Iśc ku Słowu Obietnicy i przechodzić przez Próby Wiary. Im wierniej za Bogiem podążam, tym bardziej będzie mnie stawiał w sytuacjach granicznych. Słowa obietnicy zaczynają wówczas przeczyć konkretowi rzeczy znanych i doświadczalnych zmysłami. W Bogu jest NIESKOŃCZONOŚĆ – coś czego człowiek nie ogarnie umysłem – dlatego będą się pojawiały liczne paradoksy! W tych paradoksach jest właśnie pole na WIARĘ.

Bóg dał ziemię Abrahamowi… ale ta ziemia jest już zamieszkała przez Kananejczyków. Przecież jej nie oddają za darmo, bo ktoś przyjdzie i powie że tak chciał Bóg. Garstka przybysów ma pokonać armię?

Potomstwo. Abraham jest starcem. Ma niepłodną żonę – a Bóg obiecał mu potomstwo jak gwiazdy na niebie… Trwa i wierzy Bogu. Biologia już przeczy Słowu Boga. Jego żona jest już staruszką. Uwierzyl Słowu Boga, bo to było SŁOWO BOGA!

Sprzecznosci się mnożą i piętrzą a Abraham idzie dalej.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszytko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę ojca rozporzadzja tym wszytkim. PRzynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Jutro Tłusty Czwartek i za tydzień Popielec. Każdy kto weźmie udział w celebracji usłyszy te słowa – nawracj się i wierz!

Wiara otwiera drzwi. Drzwi dow ielkich dzieł Boga. Jezus wiele razy odwoływał się czy też w jakiś sposób badał wiarę swego rozmówcy, gdy proszono Go o cud. Chyba najjaskrawsza jest romowa z Syrofenicjanką czy też z przełożonym chorującego żołnierza. Jezus też wołał nieraz – gdybyście mili wiarę jak ziarenko gorczycy… Cuda które potem opisuje są nieprawdopodobne. Jak wielka jest MOC WIARY!

WIARA – jak ją zatem zdobyć! Jak ją wypracować.

NIC SIĘ NIE ZACZNIE BEZ BOGA! WIARA TO PO PIERWSZE ŁASKA BOGA. I tą łaskę trezba wyprosić. Wołać razem z Apostołami – Panie przymnoż nam wiary. Po druie WIARA nie jest dana na zawsze. Wiara rodzi się ze słuchania i trzeba dbać o swoją wiarę. Zgłębiać Boży Plan, poznawać Dawcę wiary przez rozważanie Słowa. Potrezba też postawy ufnosci i otwartości – dać się poprowadzić łasce i przechodzić od trudności niższego rzędu do trdności wyższego rzędu.

Wiara ma dwa niezwykłe aspekty z których się składa. Jest jeden aspekt sięgania poza chorzont tego co widzialne. I drugi aspekt – próby. Wiara spogląda na to CZEGO NIE WIDZIMY, ALE SIĘ SPODZIEWAMY. Wiara jest WYPRÓBOWYWANA. Tak jak w hostorii św. Tomasza. Jak nie zobaczę, nie uwierzę. Został poddany próbie i szukał tego co widzialne. Błogosławieni, którzy NIE WIDZIELI a UWIERZYLI.

PRÓBA naturlanie wynika z elementu niewidzilanego w wierze. Jak czegoś nie widzę, to autoamtycznie wchodzę w PRÓBĘ. Doświadczam wewnętrzengo zmagania się. Nieraz reakcją na próbę jest bunt. Przykłady takiej postawy można mnożyć. Bunt z resztą jest naturalną odpowiedzią człowieka. Nawet ważniejsze jest to co pojawią się po buncie. Czy jest to pokorne podążenie za głosem Ducha, czy może trwanie w zaparte w swoim poczuciu krzywdy wywołanej tą próbą.

Wiara ma w sobie także elemnt paradoksu. Właśnie w tej próbie. Czy pójdę za prawdą wiary mimo, że ta nie mieści się w mojej głowie i rozumie. Właśnie dlatego że paradoks pokazuje małość i znikomość mojej osoby.

Jeszcze jednym aspektem wiary jest włączenie serca, rozpłomienienie. Szatan także wierzy w istnienie Boga, zna doskonale prawdy wiary i wie że są to prawdy, ale nie podąża za nimi. Wybiera postawę zaprzeczenia… Bóg szanuje także naszą wolność i wolę. Na nikogo nie naciska i nikogo nie zmusza do wiary. Tutaj wchodzi w grę także pielęgnowanie i trwanie. Bo wiara nie jest dana na nasze. Trzeba ją ciągle wymadlać, odnawiać, odświeżać.

Wiara to proces ale i dar Boga. Nikt nie widzi OC,yma wiary od razu w pełni. Krok po kroku patrząc w oblicze Pana

(Mk 8, 22-26)
Jezus i uczniowie przyszli do Betsaidy. Tam przyprowadzili Mu niewidomego i prosili, żeby się go dotknął. On ujął niewidomego za rękę i wyprowadził go poza wieś. Zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce i zapytał: „Czy coś widzisz?” A gdy ten przejrzał, powiedział: „Widzę ludzi, bo gdy chodzą, dostrzegam ich niby drzewa”. Potem znowu położył ręce na jego oczy. I przejrzał on zupełnie, i został uzdrowiony; wszystko widział teraz jasno i wyraźnie. Jezus odesłał go do domu ze słowami: „Tylko do wsi nie wstępuj!”

Weź Mamo I przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć I rozum. Weź wszystko co mam I posiadam, Z RĘKI Boga wszystko to pochodzi I Jemu to pragnę oddać. Ty Matko tym rozporzadzaj Przynieś mi tylko Miłość I Łaskę a one w zupełności mi wystarczą

Człowiek ma dostep do wszystkich dzieł Boga przez WIARĘ!

Bez wiary perspektywa bycia posłanym jak owce miedzy wilki nie wydaje się być kolorowa:

(Łk 10, 1-9)
Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi!” Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę.Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”.

Weź mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. weź wszytko to co mam i posiadam. Z ręi Boga przez Twoje dłonie wszystko to otrzymałęm i Bogu przez Twe ręce pragne to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszytkim. przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Tudzień III ćwiczeń ignacjańskich to wejscie w tajemnice męki i śmierci Pana. W głębie mistariów rozważanych w czasie Wielkiego Postu. Aby móc wejść w tą głębię potrzeba WIARY. Trezba zrozumieć na czym polega i czym jest WIARA.

Bez wiery w Boga wydarzenia Paschy są bezsensowną manifestacją zła i niesprawiedliwosci. Zabójstwem niewinnego człowieka… Oczyma wiary można w wydarzeniach paschalnych dostrzec niesamowitą drogę bożego odkupienia.

Początek więc zaczyna się w przestrzeni wiary.

Biblia pokazuje wiele przykładów i antyprzykładów osób żyjących według wiary.

Szadrak, Meszak i Abed-Nego wrzuceni do pieca ognistego za to, że nie chcieli przekroczyć prawa i jeść zakazanych pokarmów. Złożyli niesamowite świadectwo wiary. Natrudzili się ogromnie by trwać przy przepisach Prawa i Bożym Słowie. Po ludzku, po mowoczesnemu – kompletny bezsens. Po co ryzykować życie dla kawałka mięsa. Czemu nie pójść na ugodę – TRZEBA BYĆ ELASTYCZNYM! – pwiedziałby nie jeden współczesny mentor.

Albo uboga wdowa wrzucajaća do skarbony ostatnie dwa grosze. Po co? Bankier XXI wieku powiedziałby zę powinna iść po zasiłek. Zainwestować ten pieniadz w coś co pomnoży. A tak oddała go pazernym księżom. Ale tu chodzi o JEJ POSTAWĘ SERCA. Ona jest w pełni UBOGA – U-BOGA. W pełni zawierzyła swe życie Bogu. Jak maleńkie dziecko – nic nie mam – moje życie – to czy coś zjem – to czy będę miał coś do ubrania – to czy nie zamarznę – wszytko zależy od Taty i Mamy! To jest głębia wiary i bez wiary nie uda się wejść w głębię tych wydarzeń.

Antyprzykład. Jest dziś w Ewangelii. Gdy nie wierzę a dzieją się rzeczy których po ludzku nie potrafię wyjaśnić – to kontestuję Boga. Zmuszam Go do zmieszczenia się w moje marne ramki. Do wykonania mojej procedury badawczej. Pytanie tylko, czy chce być w pełni otwarty na wynik tego badania. Na wynik tego doświadczenia. A może właśnie chcę tylko i wyłącznie udowodnić mój tok myślenia, potwierdzić moje założenia. Tak jest w dzisiejszej Ewangelii. Jezus mógł uczynić cud. Ale Faryzeusze chcieli by Bóg podporządkował się ich porządkowi świata. By poddał się ich próbie… Chcieeli potwierdzić swoje racje. Nawet gdyby Jezus zaćmił słońce, oni znaleźliby wyjaśnienie na tą sytuację, kontestujać Pana…

(Mk 8, 11-13)
Faryzeusze zaczęli rozprawiać z Jezusem, a chcąc wystawić Go na próbę, domagali się od Niego znaku. On zaś westchnął w głębi duszy i rzekł: „Czemu to plemię domaga się znaku? Zaprawdę, powiadam wam: żaden znak nie będzie dany temu plemieniu”. A zostawiwszy ich, wsiadł z powrotem do łodzi i odpłynął na drugą stronę.

Milczenie Boga. Zakrycie cudów pod osłoną znaków. Wielka prostota zakrywajaćą nieprawdopodobne cuda. To jest cecha Boga. Polska to najszybiej laicyzujacy się kraj Europy. Coraz więcej świątyń pustoszeje… Coraz więcej ludzi mówi modlitwa indywidualna w domu tak, ale ni wspólnota, nie Kościół, nie dla „nudnej” Eucharystii. Tam nic ciekawego nie ma…

Są jak Faryzeusze z dziesiejszej Ewangelii. Chcę by kościół stał się atrakcyjny audiowizualnie, by były fajerweki i efekty, jak w mediach… A tymczasem tracą z oczu prawdziwy CUD! Cud Eucharystycznej przemiany. Tylko przez WIARĘ, przez serce POKORNE, CICHE, OTWARTE, można dostrzec głębię Eucharystii.

Bóg ukrył się pokornie w okruchu chleba i kilku kroplach wina. Przemienia je w swoje Ciało i Krew. Każdego dnia, w milionach świątyń na ziemi dokonuje się cud. Prawie każdy człowiek na ziemi ma możliwosc przyjść, oczyścić swe serce i przyjać PANA jako swój pokarm!

Wielki Post będzie rezonował wołanie Pana z Wieczernika: WIERZYCIE W BOGA I WE MNIE WIERZCIE! Wołaniem o wiarę. Odpowiedzią człowieka powinno być wołąnie uczniów: PANIE PRZYMNÓŻ NAM WIARY!

Eucharystia pokazuje jak delikatny i jak zasłonięty jest Bóg dla tych, którzy nie wierzą. Eucharystia uczy wiary. Jest modlitwą i walką o wiarę. Walką o skupienie. Walką o wejsćie poza zasłony. Ćwiczeniem umysłu i ducha. Pokar Eucharytii rozpłomienia serce, uczy wiary. Karmi człowieka na drogę.

POKORNE zasłuchanie w Słowo Pana, zamiast usilnego forsowania swojego obrazu i rozwiązania pozwala człowiekowi odnaleźc drogę do Boga. Postawa Faryzeuszów – postawa wprowadzania w zycie ludzkiego pomysłu na Boga, istnieje od samych początków. Już historia Kaina i Abla pokazuje taką właśnie drogę…

To Słowo uczy takżę, że, tam, gdzie człowiek zawiedzie Bóg znajduje wyjście. Bóg nigdy nie stracił i nigdy nie straci kontroli nad swiatem:

(Rdz 4, 1-15. 25)
Adam zbliżył się do swej żony, Ewy. A ona poczęła i urodziła Kaina, i rzekła: „Otrzymałam mężczyznę od Pana”. A potem urodziła jeszcze Abla, jego brata. Abel był pasterzem trzód, a Kain uprawiał rolę. Gdy po jakimś czasie Kain składał Panu w ofierze płody roli, i również Abel składał pierwociny z drobnego bydła i z jego tłuszczu, Pan wejrzał na Abla i na jego ofiarę; na Kaina zaś i na jego ofiarę nie chciał patrzeć. Smuciło to Kaina bardzo i chodził z ponurą twarzą. Pan zapytał Kaina: „Dlaczego jesteś smutny i dlaczego twarz twoja jest ponura? Przecież, gdybyś postępował dobrze, miałbyś twarz pogodną; jeżeli zaś nie będziesz dobrze postępował, grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować”. Kain zwrócił się do swego brata, Abla: „Chodźmy na pole”. A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata, Abla, i zabił go. Wtedy Bóg zapytał Kaina: „Gdzie jest brat twój, Abel?” On odpowiedział: „Nie wiem. Czyż jestem stróżem brata mego?” Rzekł Bóg: „Cóż uczyniłeś? Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi! Bądź więc teraz przeklęty na tej roli, która rozwarła swą paszczę, aby wchłonąć krew brata twego, przelaną przez ciebie. Gdy rolę tę będziesz uprawiał, nie da ci już ona więcej plonu. Tułaczem i zbiegiem będziesz na ziemi!” Kain rzekł do Pana: „Zbyt wielka jest kara moja, abym mógł ją znieść. Skoro mnie teraz wypędzasz z tej roli i mam się ukrywać przed Tobą, i być tułaczem i zbiegiem na ziemi, każdy, kto mnie spotka, będzie mógł mnie zabić!” Ale Pan mu powiedział: „O, nie! Ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotnej pomsty doświadczy!” Dał też Pan znamię Kainowi, aby go nie zabił nikt, kto go spotka. Adam raz jeszcze zbliżył się do swej żony i ta urodziła mu syna, któremu dała imię Set, „gdyż – jak mówiła – dał i Bóg innego potomka w zamian za Abla, którego zabił Kain”.

Sw. Augustym powie: „Co innego się widzi a co innego rozumie”…

Bóg nie zawodzi – nigdy nie zawiódł nikogo kto z wiarą pokładł w Nim swoją nadzieję. O wiarę trzeba ciągle walczyć. Zmagać się z sobą.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszytko to co mam i posiadm. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to torzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzja tym wszytkim. Przeynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.