Święty ignacy w regułąch rozeznawania Duchów daje jasne wskazówki pozwalajace wybadać i odkryć taktyki działnia złego ducha.

[ĆD 320-322, 325-327]
Reguła 7. Będący w okresie strapienia niech zastanawia się nad tym, jak to Pan, dla wypróbowania go, zostawił go jego władzom naturalnym, ażeby stawiał opór różnym poruszeniom i pokusom nieprzyjaciela: albowiem może on tego [dokonać] z pomocą Bożą, na której mu nigdy nie zbywa, chociaż tego wyraźnie nie odczuwa, bo Pan odebrał mu dużo zapału, wielką [odczuwaną] miłość i silną łaskę, pozostawiając mu jednak łaskę wystarczającą do osiągnięcia zbawienia wiecznego.
Reguła 8. Będący w okresie strapienia niech się sili na wytrwanie w cierpliwości, która jest przeciwna napaściom, jakie go spotykają, i niech myśli, że rychło dozna pocieszenia, jeśli tylko z pilnością przeciwstawi się temu strapieniu, jak było powiedziane w regule szóstej [319].
Reguła 9. Dla trzech głównych racji znajdujemy się w strapieniu.
Pierwsza: Ponieważ jesteśmy oziębli, leniwi lub niedbali w naszych ćwiczeniach duchownych; i tak z powodu naszych win oddala się od nas pocieszenie duchowe.
Druga: [Bóg chce nas] wypróbować, na ile nas stać i jak daleko postąpimy w jego służbie i chwale bez takiego [odczuwanego] wsparcia pocieszeń i wielkich łask.
Trzecia: [Bóg nam chce dać] prawdziwe poznanie i uświadomienie sobie, tak iż byśmy to wewnętrznie odczuli, że nie w naszej mocy jest zdobyć i zatrzymać wielką pobożność, silną miłość, łzy czy też inne jakie pocieszenie duchowe, lecz że to wszystko jest darem i łaską Boga, Pana naszego, i żebyśmy nie panoszyli się w cudzym gnieździe, podnosząc się rozumem do jakiejś pychy czy próżnej chwały i przypisując sobie pobożność lub inne jakieś skutki pocieszenia.
Reguła 12. Nieprzyjaciel w zachowaniu się podobny jest do kobiety, w tym mianowicie, że siły ma słabe, ale chęć [szkodzenia] mocną. Bo właściwością kobiety w czasie sprzeczki z jakimś mężczyzną jest tracić odwagę i uciekać, jeśli mężczyzna stawia jej dzielnie czoło; a przeciwnie, jeżeli mężczyzna zaczyna uciekać tracąc odwagę, wtedy gniew, mściwość i dzikość kobiety nie zna granic, ni miary.
Podobnie właściwością nieprzyjaciela jest tracić siły i odwagę i uciekać ze swymi pokusami, jeżeli osoba ćwicząca się w rzeczach duchownych stawia odważnie czoło pokusom nieprzyjaciela i działa wręcz odwrotnie. A znów jeśli osoba ćwicząca się zacznie się lękać i tracić odwagę pod naporem pokus, wtedy nie ma na całej ziemi bestii bardziej dzikiej niż nieprzyjaciel natury ludzkiej, w dążeniu do spełnienia swego przeklętego zamiaru z niezmierną przewrotnością.
Reguła 13. [Nieprzyjaciel] zachowuje się jak uwodziciel. który chce pozostać w ukryciu i nie być ujawnionym. Albowiem człowiek przewrotny, namawiając do złego córkę jakiegoś dobrego ojca, albo żonę jakiegoś dobrego męża, chce żeby jego słowa i namowy zostały w tajemnicy; a przeciwnie bardzo mu się nie podoba, gdy córka ojcu, lub żona mężowi wyjawi jego chytre słowa i zamiar przewrotny, bo wtedy łatwo wnioskuje, że sprawy rozpoczętej nie będzie mógł doprowadzić do skutku.
Podobnie i nieprzyjaciel natury ludzkiej, kiedy poddaje duszy sprawiedliwej swoje podstępy i namowy, chce i pragnie, żeby zostały przyjęte i zachowane w tajemnicy; a kiedy się je odkrywa przed dobrym spowiednikiem albo inną osobą duchowną, która zna jego podstępy i złości, bardzo mu się to nie podoba; wnioskuje bowiem, że nie będzie mógł doprowadzić do skutku swego już zaczętego a przewrotnego zamiaru, bo odkryte zostały jego wyraźne podstępy.
Reguła 14. [Nieprzyjaciel] zachowuje się także jak wódz na wojnie, gdy chce [jakiś gród] zwyciężyć i złupić. Wódz bowiem lub dowódca wojskowy, rozbiwszy obóz i zbadawszy siły i środki [obronne] jakiegoś zamku, atakuje go od strony najsłabszej.
Podobnie i nieprzyjaciel natury ludzkiej krąży i bada ze wszech stron wszystkie nasze cnoty teologiczne, kardynalne i moralne, a w miejscu, gdzie znajdzie naszą największą słabość i brak zaopatrzenia ku zbawieniu wiecznemu, tam właśnie nas atakuje i stara się nas zdobyć.

Bóg nigdy nie pozbawia człowieka łaski tak dalece, by człowiek sobie nie poradził. Ogranicza swe interwencje aż do granicy ludzkiej woli. Tam. gdzie jeszcze człowiek ma siłę zdecydować i może podjąć decyzję. Tam gdzie człowiek błądzi, gdzie rozlewa się grzech, tam tym intensywniej rozlewa się łaska Boga. Bóg dopuszcza próby i patrzy na człowieka – uda mu się czy nie. Chce wychowywać człowieka a nie zastepować jego wolną wolę i trktowac całe zycie jak dziecko pod kloszem.

Ważna na drodze walki duchowej ejst wytrwałość i cierpliwość- cechy, które nalezy cały czas ćwiczyć. Walczyć duchowo.

Bóg opuszcza trudne doswiaczenia byśmy nie wpadli w pychę samowystarczalności. Byśmy sobie nie przypisywali tego, jak zadziałała Jego łaska. Z Jego ręki pohodzi wszystko i człowiek powinien z pokorą to uznać.

Szatan atakuje podstępnie – chce nas zdobyć i pokonać. Walczy tam gdzie jesteśmy nasłabsi. Wykorzystuje nasz strach, stara się wynecić. Ale to jest papieerowa potęga. Wygląda ogromnie – jednak już dano przegrał. Wystrczy z odwaga stać i walczyć. Wytrwale trzymać się Boga – a zwycięztwo przychodzi.

Najważniejsze ot podjać wysiłek by spotkać Jezusa. Wykorzystać swój spryt, determinację. Nie zniechecić się. Być jak Zacheusz.

(Łk 19, 1-10)
Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu”. Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy widząc to szemrali: „Do grzesznika poszedł w gościnę”. Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: „Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie”. Na to Jezus rzekł do niego: „Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło”.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posaidam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wsyatrczą.

Święty Ignacy to mistrz rozeznawania duchowego. Ma bardzo scisłe i konkretne podejście do tej kwesti. Podaje konkretne przejrzyste reguły jak się obchodzić z przżyciami wewnętrznymi. Jak poznwać ich źródła i jak na nie reagować.

W ramach pierwszego tygodnia ćwiczeń duchowych Ignacy proponuje przejść przez pierwszą serię reguł. Są wśród nich reguły 3-6 oraz 10 i 11 mówiące o strapieniu i pocieszneiu.

[ĆD 316-319,323-324] Reguła 3. O pocieszeniu duchownym. Pocieszeniem nazywam [przeżycie], gdy w duszy powstaje pewne poruszenie wewnętrzne, dzięki któremu dusza rozpala się w miłości ku swemu Stwórcy i Panu, a wskutek tego nie może już kochać żadnej rzeczy stworzonej na obliczu ziemi dla niej samej, lecz tylko w Stwórcy wszystkich rzeczy; podobnie i wtedy [jest pocieszenie], gdy wylewa łzy, które ją skłaniają do miłości swego Pana, czy to na skutek żalu za swe grzechy, czy to współczując Męce Chrystusa, Pana naszego, czy to dla innych jakich racji, które są skierowane wprost do służby i chwały jego. Wreszcie nazywam pocieszeniem wszelkie pomnożenie nadziei, wiary i miłości i wszelkiej radości wewnętrznej, która wzywa i pociąga do rzeczy niebieskich i do właściwego dobra [i zbawienia] własnej duszy, dając jej odpocznienie i uspokojenie w Stwórcy i Panu swoim.
Reguła 4. O strapieniu. To, co jest przeciwieństwem reguły trzeciej, nazywam strapieniem. I tak ciemność w duszy, zakłócenie w niej, poruszenie do rzeczy niskich i ziemskich, niepokój z powodu różnych miotań się i pokus, skłaniający do nieufności, bez nadziei, bez miłości. Dusza stwierdza wtedy, że jest całkiem leniwa, letnia, smutna i jakby odłączona od swego Stwórcy i Pana. Albowiem jak pocieszenie jest przeciwieństwem strapienia, tak i myśli rodzące się z pocieszenia są przeciwieństwem myśli rodzących się ze strapienia.
Reguła 5. W czasie strapienia nigdy nie robić [żadnej] zmiany, ale mocno i wytrwale stać przy postanowieniach i przy decyzji, w jakiej się trwało w dniu poprzedzającym strapienie, albo przy decyzji, którą się miało podczas poprzedniego pocieszenia. Bo jak w pocieszeniu prowadzi nas i doradza nam duch dobry, tak w strapieniu – duch zły, a przy jego radach nie możemy wejść na drogę dobrze wiodącą do celu.
Reguła 6. Chociaż w strapieniu nie powinniśmy zmieniać poprzednich postanowień, to jednak jest rzeczą wielce pomocną usilnie zmieniać samego siebie [nastawiając się] przeciw temu strapieniu, np. więcej oddając się modlitwie, rozmyślaniu, rzetelniejszemu badaniu [sumienia] i do pewnego stopnia pomnażać nasze praktyki pokutne.
Reguła 10. Będący w okresie pocieszenia niech myśli o tym, jak się zachowa w strapieniu, które potem przyjdzie, i niech już teraz nabiera nowych sił na tę [przyszłą] porę.
Reguła 11. Będący w okresie pocieszenia niech się stara upokorzyć i uniżyć, ile tylko może, myśląc o tym, jak niewiele może w czasie strapienia bez takiej łaski i pocieszenia. I przeciwnie, ten, co jest w okresie strapienia, niech myśli, że wiele może z łaską wystarczającą do stawiania oporu wszystkim swoim nieprzyjaciołom, czerpiąc siły w Stwórcy i Panu swoim.

Człowiek ciagle faluje – raz nad kreską – w pocieszneiu i radosci – czuje że mógłby góry rpzenosić. A za jakiś czas znów pod kreską w strapieniu, zasmuceniu, ogołeceniu swych pragnień. I tak na przemian. Ignacy to zauważał i jasno podkreśla, że tak jest – każdy człowiek idący drogą duchowości przeżywa takie falowanie. Można to nawet wyczytać z reguł Ignacego – jak jesteś w strapieniu to patrz na pocieszenie. Jak jesteś w pocieszneiu przygotowuj się na strapienie, które przyjdzie.

Najpierw nalezy rozpoznać gdzie się jest. W jakim stanie się obecnie znajduję. Czy to jest jasny słoenczny dzień pocieszenia, czy środek ciemnej nocy strapienia. Pocieszenie to jak stanie an Taborze. Chciałoby się tam być cały czas. Całą wieczność. Ale z czasem obłok zabiera to doswiadczenie i trzeba zejsć do doliny. Zejsć w dół, w ciemność, trud i cierpienie. Na szczycie Taboru smakuje się Raju, ale w dolinie ciemnośći łączę się z Panem w jego ciepieniu Ogrójca i biorę udział w jego drodze krzyża – niosę swój krzyż.

Św. Ignacy podpowiada, żę człowiek bedzie ciągle przechodził międyz tymi dwiema rzeczyswistościami. Podpowiada, by nie zmarnować czasu pocieszenia. Wykorzystać ten czas do nabrania sił na czas strapienia. Myśleć jak zachowam się w strapieniu. Obwarować swoje duchowe bezpieczeństwo. Podjąć konkretne postanowienia. Przepracować to co wymaga wypracowania. Upokorzyć się i uniżyć. Nie chodzi o leniwe rozkoszowanie się pocieszneiem ale o podjecie duchowego wyzwania i pracy. W pocieszneiu łątwo jest pojać pochopne obietnice, wykraczajace poza ludzkie mozłiwości. Trzeba być ostrożnym w deklaracjach i obeitnicach czasu pocieszenia.

W strapieniu trzeba zaś trwać jak skała. Ciągle twardo przy Bogu. Tak jak Pan w Ogrójcu. Moditwa. Miotanie się. Trwanie przy Bogu mimo bczowania zdrad, oplucia, przeciwności… NIGDY NIE ROBIĆ ŻADNEJ ZMIANY… Szatan będzie pokazywał skróty, przynaglał. Będzie budował poczucie przynaglenia – teraz albo nigdy… A człowiem powinien się kurczowo trzymać krzyża i nie puszczać. Stać pod krzyżem razem z Matką… Mimo tego całego zgiełku i braku zrozumienia wokół. W strapieniu częśto doradza człowiekowi zły duch…

Nie zmieniać postanowień, ale można jak najbardziej zmieniać siebie! Wiecej modlitwy, więcej pokuty, wiećej badania sumienia. Właśnie na przekór. Gdy nie mam ochoty na modlitwę, gdy mnei odstręcza – przedłuzam – choćby o 5 min! Ciagle pod prąd! Strapienie to zanurzenie w mękę Pana! Wiecej Adoracji, kontemplacji Drogi Krzyża, Tajemnic Bolesnych Różańca,

To włąśnie w strapieniu człowiek sie hartuje i WZRASTA. Pocieszneie usypia i rozleniwia. I potem człowiek może się zderzyć ze ścianą… Zawrócić z dobrej drogi albo wręcz odejść od Boga. Nie wytrzymuje próby. Natmiast trwanie w strapieniu i walka w strapieniu jest niesamowicie owocna. Walczysz przede wszystkimze sobą i z pokusami. Człowiek jest jak ziarnko gorczycy – rośnie ale nawet nie wie kiedy… Światło przyjdie później.

Przeżycie jest straszliwe – człowiek sam sobie tu nie ejst w tanie pomóc – bo podpowiada mu zły duch. Łatwo się pogubić. Trzeba kogoś z boku – Kierownika Duchowego!

To jest walka. Trzeba przywdziać zbroję i iść jak na wojnę. Czasem się po prostu jedzie na front w słońcu i buduje przyjaźnie na całe życie. Innym razem jest się w samym srodku pola bitewnego… Ciagle trzeba siedzieć w strumieniu łaski Boga i być czujnym…

(Ef 6, 10-20)
Bracia: Bądźcie mocni w Panu – siłą Jego potęgi. Przyobleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw duchowym pierwiastkom zła na wyżynach niebieskich. Dlatego przywdziejcie pełną zbroję Bożą, abyście się zdołali przeciwstawić w dzień zły i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc do walki, przepasawszy biodra wasze prawdą i przyoblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość, a obuwszy nogi w gotowość głoszenia dobrej nowiny o pokoju. W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego. Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże – wśród wszelakiej modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie najusilniej i proście za wszystkich świętych i za mnie, aby dane mi było słowo, gdy usta otworzę, by jawnie i swobodnie głosić tajemnicę Ewangelii, dla której sprawuję poselstwo jako więzień – żebym jawnie ją wypowiedział, tak jak winienem.

Łatwo jest bowiem przeoczyć czas nawiezenia Boga. Rozleniwić się w czasie pocieszenia i zniechęcić i zawrócić w czasie strapienia. Stracić to co najcenniejsze – zamego Boga który przychodzi…

Pokusa szatana w strapieniu. Idż szybko… Trzeba działąć. Już teraz. Herod przyszedł Cię zabić. Uciekaj ile sił w nogach… A Jezus zna swoje powołanie. Wie gdzie idzie. I trwa! Trwa w swoim postanowieniu…

(Łk 13, 31-35)
W tym czasie przyszli niektórzy faryzeusze i rzekli do Jezusa: «Wyjdź i uchodź stąd, bo Herod chce Cię zabić». Lecz On im odpowiedział: „Idźcie i powiedzcie temu lisowi: Oto wyrzucam złe duchy i dokonuję uzdrowień dziś i jutro, a trzeciego dnia będę u kresu. Jednak dziś, jutro i pojutrze muszę być w drodze, bo rzecz to niemożliwa, żeby prorok zginął poza Jeruzalem. Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto dom wasz tylko dla was pozostanie. Mówię zaś wam: nie ujrzycie Mnie, aż nadejdzie czas, gdy powiecie: „Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie”.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Wex wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje łonie wszystko to otrymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Św Ignacy uczy nas jak badać poruszenia serca. Jak poznawać w którą stronę jesteśmy pociagani przez duhchy – Anioły światłości i anioły ciemności.

[ĆD 313-315] Reguły [służące] do odczucia i rozeznania w pewnej mierze różnych poruszeń, które dzieją się w duszy: dobrych, aby je przyjmować, złych zaś, aby je odrzucać.
Reguła 1. Ludziom, którzy przechodzą od grzechu śmiertelnego do grzechu śmiertelnego, nieprzyjaciel [szatan] ma przeważnie zwyczaj przedstawiać przyjemności zwodnicze i sprawia, że wyobrażają sobie rozkosze i przyjemności zmysłowe, aby ich tym bardziej utrzymać i pogrążyć w ich wadach i grzechach. Duch zaś dobry w takich ludziach stosuje sposób [działania] zgoła przeciwny, kłując ich i gryząc sumienia ich przez prawo naturalnego sumienia.
Reguła 2. U tych zaś, co usilnie postępują w oczyszczaniu się ze swoich grzechów a w służbie Boga, Pana naszego, wznoszą się od dobrego do lepszego, rzecz ma się odwrotnie niż w regule pierwszej. Wtedy bowiem właściwością ducha złego jest gryźć, zasmucać i stawiać przeszkody, niepokojąc fałszywymi racjami, aby przeszkodzić w [dalszym] postępie; właściwością zaś ducha dobrego jest dawać odwagę i siły, pocieszenie, łzy, natchnienia i odpocznienie, zmniejszając lub usuwając wszystkie przeszkody, aby [mogli] postępować naprzód w czynieniu dobrze.

Wchodzenie do królestwa Boga to ciągły wysiłek. Zaczynający się od maleńkich rzeczy. Od ziarnka gorczycy wsianego w ziemię, z którego wyrasta ogromne drzewo, czy od odrobiny kwasu, który wkałda się ciasto na chleb, by to się zakwasiło.

Duchy dobre zawsze pociagają ku dobremu nie naruszając luzkiej wolności. Duchy złe kąsają, przygnębiają. Wyniszczają.

Zbudź się o śpiący, a zajaśnieje ci Chrystus. Do tego właśnie wzywaja dobre duchy. Pociągają ku dobremu. Działają jasno, z cierpliwością, spokojem. Jak to ziarnko wsiane w ziemię, jak ten zakwas w chlebie. Nawet nie wiemy kiedy odnosimy kolejne postepy. Ich działanie jest sprecyzowane, konkretne, ukierunkowane na CEL. One zawsze PODNOSZĄ na duchy, a nie przygnębiają. Nawet, gdy mamy na sumienu wiele grzechów, pomagaja anzwać chorobę serca po imieniu, pociagają do spowiedzi. Pomagają stanąc w prawdzie, nawet gdy sprawia to ciepienie. Ale przez to ciepienie gdzieś się idzie – idzie się dalej! To tylko etap a nie cel.

Zły duch sieje chaos, ponagla. Nie daje się zastanowić. Pogania. Wygania pod karabiny. Męczy, zaciemnia, rozmywa, dotyka serce fałszywymi racjami. Chce zamacić w życiu. Przeszkodzić w czynieniu dobrze. Wzbudza alarm. Już muszę zareagować, za wszelka cenę. Zło zamaskować innym złem, zeby tylko trwać w tej przestrzeni gdzie jestem a nie wyprosotwać. Daje też fałszywe poczucie, że wszystko jest obrze, przyjemnie, że sobie poradzę brnąć w zło. Że Bóg chce mi coś zabrać. Wzbudza nieufność do Boga i człowieka. Rozbija – nic z tego nie będzie – lepiej zawróć i trwaj w swoim komforcie.

Człowiek powinien wpierw przyjrzeć się w jakim jest stanie. Czy w stanie łąski uświęcajaćej postępujać ku dobremu, czy może w stanie grzechu. Wóczas można rozeznać głos w sercu – do czego nas pociąga.

Dziś tak bardzo ludzie chcą lawirować. Nie podejmować deklaracji an całe życie. Nie wchdzić w powołanie na przepadłe na sto procent… Dziś tak niesamowicie mówi o powołaniu do małżeństwa Św. Paweł w liscie do Efezjan:

(Ef 5, 21-33)
Bracia: Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej. Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus – Głową Kościoła: On – Zbawca Ciała. Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim.Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby samemu sobie przedstawić Kościół jako chwalebny, niemający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje. Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz każdy je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus – Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. W końcu więc niechaj również każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie samego. A żona niechaj ze czcią się odnosi do swojego męża.

Ku takim wyzwaniom woła dobry duch. Nie są to wyzwania łątwe, ale dajace ogromną satysfakcję. Nie są pozbawione cierpień – ale te cierpienia kształtują i uszlachetniają. Jest to powołanie wymagajace ale też prowadzące ku niesamowitemu celowi…

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragne to oddać. Ty mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszytkim. Przynieś mie tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.