(Mk 11, 27-33)
Jezus wraz z uczniami przyszedł znowu do Jerozolimy. Kiedy chodził po świątyni, przystąpili do Niego arcykapłani, uczeni w Piśmie i starsi i zapytali Go: „Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę, żebyś to czynił?” Jezus im odpowiedział: „Zadam wam jedno pytanie. Odpowiedzcie Mi na nie, a powiem wam, jakim prawem to czynię. Czy chrzest Janowy pochodził z nieba, czy też od ludzi? Odpowiedzcie Mi”. Oni zastanawiali się między sobą: „Jeśli powiemy: „Z nieba”, to nam zarzuci: „Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?” Powiemy: „Od ludzi”. Lecz bali się tłumu, ponieważ wszyscy rzeczywiście uważali Jana za proroka. Odpowiedzieli więc Jezusowi: „Nie wiemy”. Jezus im rzekł: „Zatem i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię”.

Jezus zrobił rozrubę w Świątyni. Naruszył Status Quo tego ekosystemu pielgrzymkowego, na którym wszyscy odcinali kupony. Wymiana pieniędzy, dary ofiarne. Kapłani którzy te ofiary przyjmowali i przez swe interpretację Tory naciskali ludzi na odpowiednie wydatki.

W to wszystko wpada Jezus i wywraca do góry nogami.

Następna wizyta i starszyzna pyta JAKIM PRAWEM.? Chcą podważyć to Jezusowe PRAWO. Pytają też od Kogo ta moc?

On jednakże zadaje im w odpowiedzi zaskakujące pytanie o pochodzenie Chrztu Janowego.

Ich reakcją na to pytanie daje jasna odpowiedź. Nie dociekają prawdy. Chcą uchronić swoją reputację nie interesuje ich prawda a jedynie to co sobie o nich mogą ludzie pomyśleć.

Weź Mamo I przyjmij całą wolność moją wolę moją pamięć I rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszystko to.otrzymałem.i Bogu przez Twe ręce pragnę to wszystko.oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość o łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Maryja. Słyszy i ciąży Elżbiety… Sama jest w ciąży ale spieszy swej krewnej na pomoc. Idzie kilka dni przez góry. Podejmuje trud nie zważajac na siebie i swój stan. Przychodzi. NAWIEDZA ich. Wchodzi w ich dom.

Wypowiada SŁOWO – POZDRAWIA ELŻBIETĘ. I zstępuje OBLUBIENIEC MARYI – Duch Święty. Tak niesamowicie podobne jest to wydarzenie do chwil, w których Jezus nawiedza po Zmarwychwstaniu swój Kosćiół. Przychodzi do nich. Wypowiada Słowo pozdrowieania – POKÓJ WAM. I udziela im DUCHA. Duch zstępuje na Apostołów.

Elżbieta podobnie jak nowo-rodzący się i kształtujący Kosciół – reaguje na działanie Ducha. Natchnienie od razu owocuje. ELżbieta wypowiada słowa Uwielbienia Boga za Jego neisamowite dzieła. Słowa błogosławieństwa w stronę Maryi. Jan także zostaje napełniony Duche Świętym. Mimo, że jes maleńkim dzieckiem w łonie Matki. Nie rozumie jeszcze Słów. Tańczy z radości, gdy odwiedza go Maryja wraz z Jezusem. Żywa monstrancja.

Elżbieta wychwala wiarę Maryi. Gdyby nie otwartość Maryi i jej wiara, Bóg poszukiwałby innej drogi przyjścia! Maryja miałą wolność wyboru. Zawierzyłą Bogu, uwierzyła Bogu i poszła za tym głosem.

Następnie Maryja wyśpiewuje niezwykły hymn uwielbienia – MAGNIFICAT.

Uwielbia Boga za to jaką Miłością darzy ludzi. UWielbia Go za Jego dzieła. Za Jego niesamowite działanie.

(Łk 1,39-56)
Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”. Wtedy Maryja rzekła: „Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia. Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. święte jest Jego imię, A Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, co się Go boją. Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich. Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych. Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił. Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie. Jak przyobiecał naszym ojcom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki”. Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu

To musiała być niezwykła chwila – eksplozja radości.

Nie prawdopodobne łzy szczęścia po obu stronach.

Doświadczenie zesłania Ducha Świętego….!

(So 3, 14-18)
Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela: król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz się już bała złego. Owego dnia powiedzą Jerozolimie: „Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce! Pan, twój Bóg, Mocarz, pośród ciebie, On zbawi, uniesie się weselem nad tobą, odnowi swą miłość, wzniesie okrzyk radości, jak w dniu uroczystego święta”. Zabiorę od ciebie niedolę, abyś już nie nosiła brzemienia zniewagi.

Jezus przyjął ludzkie Ciało by zabrać je we Wniebo-wstąpieniu na tron w Niebie…

Od Zwiastowania rozpoczął się ponad trzydziestoletni niezwykły czas dla Ziemi. Nawiedził ją Pan – wcielone Słowo!

Wniebowstąpienie zamyka jak klamra te wydarzenia. Znów przychodzi Duch Święty. Przed W-Niebo-Wstąpieniem Jezus mówi, że ześle Ducha Świętego. CO ciekawsze mówi, że on musi odejsć by Duch przyszedł. Od teraz jego forma obecnosći przestanie być widzialna – dlatego człowiek na drodze wiary będzie potrzebował wsparcia Ducha Świętego.

Pan także bedzie wstępował WŚRÓD RADOŚCI do Nieba. Oba wydarzenia się tak niesamowicie uzupełniają i łączą.

W Nawiedzeniu Jezus jest ukryty przed oczyma – działa przez SŁOWO MATKI – Oblubienicy Ducha. Po Wniebowstąpieniu znów ukrywa się naszym oczom i działa przez Oblubieńca – Ducha Świętego. Ale mamy do Niego przystęp także za pośrednictwem Matki. Każdy moze teraz spotkać się a MAryją przynoszącą Jezusa na próg domu! Zadaniem człowieka jest się tylko otworzyć… Nie trawć gdzieś na rubieżach, na pogrniczach. Otworzyć się na DUcha Świętego. Na pomoc Mamy, która poprowadzi, nauczy i zatroszczy się.

Jezus przyszedł na Ziemię i poakzał, że jest Synem Ojca. Że ma władze nad przyrodą, ludzkim ciałem czy złym duchem. On jest Panem. Po złożeniu do grobu wchodzi w otchłań. On jest panem wszytkim duchów, także tych złych. Wchodzi tam i zabiera Adama i Ewę. Złę duchy nie są na równi z Nim. Moga kąsać an tyle na ile Pan im pozwoli – by usanować ludzką wolność.

Potem Jezus wstępuje do Nieba – wchodzi w Niebo – tam też jest Panem.

Jest Panem i Władcą wszędzie – w otchłani, na ziemi i w Niebie!

Jeszcze bardziej niezwykłe jest to, że wszędzie tam zabrał ludzkie ciało. Wynosząc je do nieprawdopodobnej godności. Zasiada w tym ludzkiem Ciele – uwielbionym po Zmartwychwstaniu – ale nadal ludzkim – zasiada po prawicy Ojca. I my w to Ciało się właczamy poprzez trwanie w Kościele! Od swego Wniebowstąpienia On posyłą ducha by uzdrawiać ludzkiego DUCHA i CIAŁA. By nas włączać w swoje mistyczne Ciało.

Wszystkie istoty niebieskie uginają kolano przez Panem – Jezusem w ludzkim Ciele. Jaka to jest pokora Boga, że wybrał marne ludzkie Ciało, by przyjść na świat i go Zbawić.

To zjednoczenie zostawił nam w sposó widzialny na Ziemi poprzez EUcharystię. Bóg człowiek w pokornym znaku okruchu chleba. Najmneijszym, najpokorniejszym. Chleb Eucharystii w którym zamknął się Bóg i pragnie nas karmić SOBĄ!

Weź mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszytko to co mma i posaidam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragne to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszytkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

 

(J 17,20-26)
W czasie ostatniej wieczerzy Jezus podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami: „Ojcze Święty, nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili jedno w Nas, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś. Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, żeś Ty Mnie posłał. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich”.

Jezus modli się za swój Kościół. Za tych którzy są z Nim w WIeczerniku ale takze za nasz wszystkich, którzy uwierzą dzięki ich Słowu. Jezus bardzo pragnie JEDNOSĆI kościoła. Pewnie widział rozłamy, schizmy, poróżnienia w Kościele.

Kościół ma przekazywać wiarę i CHRZCIĆ. Jezus przed Wniebowstąpieniem roześle ich na cały świat by głosili Ewangelię i Chrzcili w imię Trójcy Świętej. Teraz w Wieczerniku modli się za wszystkich tych, którzy dzieki temu uwierzą i przyjmą chrzest.

Chrzest to brama do wejścia w szczególną relację z Panem. Chrzest o włączenie w Trójcę. Wejśćie w szczególną relację i zażyłość z Trójcą.

Znakami tożsamosci chrystusa w Kościele bedą CUDA, które bedą towarzyszyły temu głoszeniu. Jezus przed Wniebowstąpieniem obiecuje też DAR DUCHA ŚWIĘTEGO! I zabrał nature ludzką do Nieba i zasiadł jako Bóg-Człowiek na tronie obok Ojca. WYwyższył nasza ludzką naturę.

Wszystko co było uchwytne w Chrystusie przechodzi w Sakramenty Koscioła w widzialne znaki neiwidzialnej łaski Pana. Głoszenie i rozdawanie Sakramentów – to jest rola Kościoła. A to wszystko w mocy ZESŁANEGO DUCHA ŚWIĘTEGO. Duch wspomaga. Daje niezwykłe dary, inteligencję… W mocy Ducha Paweł poróżnił swoich wrogów:

(Dz 22,30;23,6-11)
W Jerozolimie trybun rzymski, chcąc się dowiedzieć dokładnie, o co Żydzi oskarżali Pawła, zdjął z niego więzy, rozkazał zebrać się arcykapłanom i całemu Sanhedrynowi i wyprowadziwszy Pawła stawił go przed nimi. Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów, wołał Paweł przed Sanhedrynem: „Jestem faryzeuszem, bracia, i synem faryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania umarłych”. Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło do rozdwojenia wśród zebranych. Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie. Zrobiła się wielka wrzawa, zerwali się niektórzy z uczonych w Piśmie spośród faryzeuszów, wykrzykiwali wojowniczo: „Nie znajdujemy nic złego w tym człowieku. A jeśli naprawdę mówił do niego duch albo anioł?” Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun obawiając się, żeby nie rozszarpali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić do twierdzy. Następnej nocy ukazał mu się Pan i powiedział: „Odwagi! Trzeba bowiem, żebyś i w Rzymie świadczył o Mnie tak, jak dawałeś o Mnie świadectwo w Jerozolimie”.

Maryja jako pierwsz uczestniczy w tym dziele. Ona jest Rajem Boga. Nie popełniła nigdy grzechu i nigdy Raju nie opuściła. Teraz Jej syn zaniósł swą ludzką naturę na tron w Niebie. Wstąpił do Nieba i zasiadł po prawicy Ojca. Maryja nieamowicie w tym uczestniczy – w pełni. Nie tak jak my – skażeni grzechem.

Weź Mamo i rpzyjmij cała wolność moją, wolę moją, paięć i rozum. weź wszytko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzja tym wszytkim. PRzynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarcza.

(J 17,1-11a)
W czasie ostatniej wieczerzy Jezus podniósłszy oczy ku niebu, rzekł: „Ojcze, nadeszła godzina! Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś. A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa. Ja Ciebie otoczyłem chwałą na ziemi przez to, że wypełniłem dzieło, które Mi dałeś do wykonania. A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, zanim świat powstał. Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata. Twoimi byli i Ty Mi ich dałeś, a oni zachowali słowo Twoje. Teraz poznali, że wszystko, cokolwiek Mi dałeś, pochodzi od Ciebie. Słowa bowiem, które Mi powierzyłeś, im przekazałem, a oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od Ciebie wyszedłem, oraz uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoimi. Wszystko bowiem moje jest Twoje, a Twoje jest moje, i w nich zostałem otoczony chwałą. Już nie jestem na świecie, ale oni są jeszcze na świecie, a Ja idę do Ciebie”.

Nadeszła godzina – wszystko dzieje się w czasie. Każda rzecz u Boga ma swój czas i miejsce i szczególną łaskę z nimi zwiazaną. Mimo, że Bóg jest ponad czasem i przestrzenią.

Chwała Syna pochodzi od Ojca i chwałą Ojca od Syna… Ta niezwykła wymiana w łonie Trójcy Świętej. Jezus pragnie doprowadzić wszytkich ludzi do Nieba. Dać ludziom życie wieczne.

ŻYCIE WIECZNE POLEGA NA POZNANIU BOGA i SYNA. Znanie – czyli jedność i nierozerwalność. To trwanie w Trójcy Świętej. Wewnątrz tej relacji jedności Boga.

Mamy Jezusa naśladować. A On otacza chwałą Ojca przez to, że wypełnia do końca wolę Ojca. Chwała – głebia wzajemności Ojca i Syna istnieje od zawsze… Zanim świat powstał! Jezus objawia OJCA tym którzy wierzą w Niego.

Jezus nieustannie się modli za swoje dzieci! Modli się o jedność i wiarę.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posaidam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszytkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Ze wszystkich stworzeń Bóg wybrał człowieka jako drogę przyjścia na świat przez Wcielenie. Ten pomysł doprowadził do wielu napięć w Niebie. Bóg zbadał pokorę Aniołów. Ci którzy się przeciwstawili w swej wolnosci wybrali upadek i utworzyli piekło. Bóg postawnoił przyjść ludzkie ciało i w tym ciele zbawić ludzkość a potem w tym samym ciele przemienionym i uwielbionym po Zmartwychwstaniu wstąpić do Nieba i zasiąć po prawicy Ojca. Bóg – Człowiek siedzi po prawicy Boga i usługują mu wszystkie istoty niebieskie! Jezus nie wyzbył się po Zmartwychwstaniu swej ludzkiej natury! Jadł z Apsotołami! Zabrał ją ze sobą do nieba. Nadal po Zmartwychwstaniu ma przebite ręce i nogi, nosi na sobie rany… Wskazuje nam ludziom drogę – wskazuje ją przez Wniebowstąpienie – a tą drogą jest jedność z Ojcem z Niebie!

Człowiek pozostał na Ziemi. Ciągle na polu bitwy którym jest serce człowieka – WOLNE serce – mogące wybierać dobro i zło. Ale znikajac nam z oczu dał nam ludziom DUCHA. Przybliżył nas do swej antury Boga człowieka. My Ludzie z krwi i kości mamy w sobie tchnienie Boga. Teraz po Wniebowstąpieniu Jezus chce nam udzielić w szególny sposób swego TCHNIENIA DUCHA. Udzielić Ducha Świętego – nam narodzonym na nowo z Ducha przez chrzest.

Człowiek ciagle jeszcze myśli po ludzku. Ciągle jeszcze chce ziemskich królestw. Jezus chce by ludzie zaczęli widzieć inne królestwo – KRÓELSTWO NIEBIESKIE… Ta zdolność przyjsdzie z czasem w mocy Ducha Świętego…!

(Dz 1, 1-11)
Pierwszą książkę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Mówił: „Słyszeliście o niej ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. Zapytywali Go zebrani: „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?” Odpowiedział im: „Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: „Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba”.

Wszystko kończy się zapowiedzią ponownego przyjscia PANA!

W tym czasie miedzy swym odejsciem a ponownym przyjsćiem ON ciągle jest a nami! CIągle nas wspomaga mocą swego DUCHA!

(Mt 28, 16-20)
Jedenastu uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus zbliżył się do nich i przemówił tymi słowami: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.

Duch święty który przyjdzie po Wniebowstąpieniu, po tchnieniu Pana na Nowe Stworzenie odrodzone w Chrzcie Świętym, to duch UZDALNIAJĄCY. Duch MĄDROŚCI. Duch OŚWIECAJAĆY SPOJRZENIE I SERCA. Przynosi nadzieję. Daje rozeznanie powołania i szczęśliwe życe w wypełnianiu tego powołania.

A to wszytko dokonuje się w Kościele!

(Ef 1, 17-23)
Bracia: Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego, to znaczy światłe oczy dla waszego serca, tak byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących na podstawie działania Jego potęgi i siły, z jaką dokonał dzieła w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką zwierzchnością i władzą, i mocą, i panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią tego, który napełnia wszystko na wszelki sposób.

Wniebowstąpienie wiąże się wiec niezwykle z Zesłaniem Ducha Świętego. „Jeśli nie odejdę nie udzielę wam Ducha….” parafrazując słowa Pana. To zabranie ludzkiej natury do Nieba wiąże się z udzieleniem Ducha ludzkiej naturze na ziemi.

To wszystko odbywanie się w ogromnej radości!

Przed swym W-Niebo-Wstąpieniem zostawiajać swoich uczniów na ziemi daje im ostatnie polecenie – GŁOSIĆ KERYGMAT WSZELKIEMU STWORZENIU. Żyć miłością wszędzie i w każdyms tanie i w każdym położeniu. Troszczyć się o innych i o świat. A tą Miłością pociągać ludzi do Boga! Ewangelizować. I to nie jest rozkaz. Bo PAN DAJE TCHNIENIE, które daje siłę i uzdalnia na tej drodze.

Głębsze zrozumienie tych prawd przynosi Mama – to ona pomaga wejśc w tą niezwykła symbiozę Ducha i Ciała – Ona która nigdy nie zgrzeszyła. Zawsze trwała w harmonii tych dwóch rzeczywistości.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją. Wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszytko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoej dłonie wszytko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzja tym wszytkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupłeności mi wystarczą. Amen.