Święty Ludwik kończy „Tajemnicę Maryi” dwoma punktami.

W Jednym mówi o trudach, któe nas czekają, o wichrach pokus, a kolejnym o wielkim zwycięztwie dla tych, którzy wytrwają.

Nie należy się lękać, gdy Drzewem miota wicher; jest rzeczą konieczną, by szargał nim wiatr pokus, chcąc je powalić; by osaczały je śniegi i mrozy, chcąc je zgubić. Oznacza to jedynie, iż owo nabożeństwo do Najświętszej Dziewicy nieuchronnie spotka się z atakami i ze sprzeciwem. Lecz, jeżeli my wytrwamy w pielęgnowaniu go, nie mamy się czego obawiać.
Duszo wybrana, jeśli pielęgnować będziesz Drzewo Życia, zasadzone przez Ducha Świętego w twej duszy, wyrośnie ono, upewniam cię, w krótkim czasie, tak wysoko, że zamieszkają na nim ptaki niebieskie, i stanie się tak doskonałe, iż wyda wreszcie Owoc chwały i łaski, czyli Jezusa, godnego miłości i uwielbienia – który zawsze był i będzie jedynym Owocem Maryi. („Tajemnica Maryi” pkt 77-78)

Dawid w dzisiejszych czytaniach jest wychwalany po śmierci za swe dokonania. Pieśń wspomina wprawdzie, żę ugiął się pod wichrem namiętności do żony Uriasza. Wspomina jego updaki. Ale skupia się na dobru którego dokonał w Izraelu za czasu swych rządów. Upadał i podnosił się. Starał się wracać do Pana i na Bogu opierać swe siły. Widać w nim słąbość człowieczęństwa ale i moc Boga na którym się oparł mimo bolesnego procesu oczyszcznia, ktory przechodził. Mimo gorzlich słów jakie słyszał od proroków.

(Syr 47, 2-11)
Jak tłuszcz oddzielony jest od ofiar dziękczynnych, tak Dawid – od synów Izraela. Z lwami igrał jakby z koźlętami i z niedźwiedziami jak z jagniętami owiec. Czyż w młodości swej nie zabił olbrzyma i nie usunął hańby ludu, gdy podniósł rękę i kamieniem z procy obalił pychę Goliata? Wezwał bowiem Pana Najwyższego, który dał prawicy jego siłę, by zgładzić człowieka potężnego w boju, by wywyższyć moc swego ludu. Tak wysławiano go po dziesięć tysięcy razy i wychwalano z powodu błogosławieństw Pana, niosąc mu w darze koronę chwały. Albowiem nieprzyjaciół dokoła wytracił, zniweczył wrogich Filistynów i złamał ich moc aż do dnia dzisiejszego. Każdym swym czynem oddał chwałę Świętemu i Najwyższemu, słowem uwielbienia z całego serca śpiewał hymny i umiłował Tego, który go stworzył. Postawił przed ołtarzem śpiewających psalmy, i słodki był dźwięk ich pieśni; świętom nadał przepych i dodał doskonałego blasku uroczystościom, aby wychwalano święte imię Pana i by przybytek już od rana rozbrzmiewał echem. Pan darował mu grzechy, moc jego wywyższył na wieki, zawarł z nim przymierze królewskie i dał tron chwały w Izraelu.

Zupełnie inna postawa towarzyszy jednemu z jego następców. Herod opiera swoje rządy na swojej pzrebiegłości, na swoich ludzkich obietnicach. Buduje swój wizerunek tylko na bazie ludzkich sądów. Boi się postąpić sprawiedliwie i straocić trochę autorytetu w imię prawdy i wiary w Boga. Słyszy napomneinia proroka, wprawdzie je szanuje, ale zamyka Jana w więzieniu. Czuje wewnętrznie zę to co robi jest złe, ale zagłusza głos sumienia wystawnymi imprezami i rozpasaniem. Idzie coraz głebiej w ciemna dolinę. Aż dovciera do punktu w którym ZABIJA proroka. Podnosi rękę na tego, który został powołany do przekazana głosu Boga. W imię swej władzy i utrzymania autorytetu wsród ludzi dokonuje zbrodni. Jednakże po tej zbrodni nie podnosi się na wzór Dawida. Przyjdzie do niego Jezusa, a on nim wzgardzi licząc na dobrą zabawę. Ubierze Go w białe szaty szaleńca i zostanie przyjaciele okupanta Izraela. Serce które coraz mocniej się zatwardza i zatraca w ocenie moralnej czynów…

Mk 6, 14-29)
Król Herod posłyszał o Jezusie, gdyż Jego imię nabrało rozgłosu, i mówił: „Jan Chrzciciel powstał z martwych i dlatego moce cudotwórcze działają w nim”. Inni zaś mówili: „To jest Eliasz”; jeszcze inni utrzymywali, że to prorok, jak jeden z dawnych proroków. Herod, słysząc to, mawiał: „To Jan, którego ściąć kazałem, zmartwychwstał”. Ten bowiem Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu z powodu Herodiady, żony brata swego, Filipa, którą wziął za żonę. Jan bowiem napominał Heroda: «Nie wolno ci mieć żony twego brata”. A Herodiada zawzięła się na niego i chciała go zgładzić, lecz nie mogła. Herod bowiem czuł lęk przed Janem, widząc, że jest mężem prawym i świętym, i brał go w obronę. Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a jednak chętnie go słuchał. Otóż chwila sposobna nadeszła, kiedy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę swym dostojnikom, dowódcom wojskowym i osobistościom w Galilei. Gdy córka tej Herodiady weszła i tańczyła, spodobała się Herodowi i współbiesiadnikom. Król rzekł do dziewczyny: „Proś mnie, o co chcesz, a dam ci”. Nawet jej przysiągł: „Dam ci, o co tylko poprosisz, nawet połowę mojego królestwa». Ona wyszła i zapytała swą matkę: „O co mam prosić?” Ta odpowiedziała: „O głowę Jana Chrzciciela”. Natychmiast podeszła z pośpiechem do króla i poprosiła: „Chcę, żebyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela”. A król bardzo się zasmucił, ale przez wzgląd na przysięgę i na biesiadników nie chciał jej odmówić. Zaraz też król posłał kata i polecił przynieść głowę Jana. Ten poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł głowę jego na misie; dał ją dziewczynie, a dziewczyna dała swej matce. Uczniowie Jana, dowiedziawszy się o tym, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.

Wichry pokus przyjdą. Przeciwnosći przyjdą. Trudności. One wszystkie są oznaką tego, że idzie się właściwą drogą. Oznaką tego że drzewo życia powoli wzrasta we wnętrzu człowieka.

Aby to drzewo życia mogło rosnąć swobodnie potrzeba złączenia z Maryją. Potrzeba bliskości Matki, która potrafi w niezwykły sposób pielenować to drzewo życia, chronić je, umacniać.

Owocem tego drzewa jest JEZUS!!!!

Tak jak owocem łona Maryi jest JEZUS!!!

Jeśłi ona będzie moja Panią – a ja jej WEIRNYM i ODDAMY NIEWOLNIKIEM – to cud narodzin Jezusa dokona się we mnie!

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje matczyne dłonie wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragne to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

W dzisiejszym pierwszym czytaniu Bóg zapowiada czas oczyszczenia. Aniołów, którzy bedą w ogniu przetapiać jak złoto i srebro. Będą w kwasie wytrawiać wszelki brud, by uzyskać śnieżną biel.

Proces oczyszczenia będzie tym boleśniejszym, im więcej zanieczyszczeń i brudu jest w człowieku. Potrzba nam zatem wzrastać duchowo w sposó czyty. Już dziś pozbywac się brudów, oczyszczać nasze drzewo życia z chorób i zgnilizny grzechu.

(Ml 3, 1-4)
To mówi Pan Bóg: „Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów. Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem jak za dawnych dni i lat starożytnych”.

Jezus przychodzi nam z pomocą Przychodzi z pomocą naszym słabosciom. Jak Syn Boży a nasz brat przyjął ludzkie Ciało. Upodobnił się do nas we wszystkim aby stać się nam bliskim. Ale także by nas w tym ciele ODKUPIĆ!

(Hbr 2, 14-18)
Ponieważ dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i Jezus także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy przez całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli. Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe. Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. W czym bowiem sam cierpiał będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom.

Jezus w Ciele upodobniony do człowieka. Na Nieo właśnie czekali Symeon i Anna. Zaskakujaca jest ta delegacja Izraela. Dwóch staruszków kościołowych. Chodzących codziennie na modlitwę. Dwie osoby żyjące modlitą na co dzień. To oni właśnie rozpoznali MESJASZA! W tej świątyni było pewnie kilka tysięcy ludzi. A to właśnie oni otrzymali tą nieprawdopodobną łaskę spotkania Jezusa, Maryi i Józefa twarzą w twarz w tym niesamowitym momencie Ofiarowania.

(Łk 2,22-40)
Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Wyróniała ich wierność, regularność i pokora. Wielka pokora i życie modlitwy. Maryja także uczy każdego z nas tego właśnie życia wewnętrznego. Życia modlitewnego. Zanurzonego w kontemplacji i medytacji Bożego Słowa i Bożej obecności.

Oto, Duszo wybrana, sposób jego uprawiania:
5. Trzeba nieustannie zraszać owo Boże Drzewo przez Komunie święte, Msze święte i modlitwy publiczne i prywatne, bez których Drzewo to przestałoby przynosić owoce. („Tajemnica Maryi” pkt 76)

Mama potrafi nas wspomóc i jest niezwykłym wzorem takiego życia.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez twoje dłonie to otrzymałem i Bogu przez Twe ręce pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzja tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Skutki grzechy są zawsze opłakane – grzech rodzi śmierć. Mimo, że wydaje się w czasie pokusy ze przynosi dobre rozwiązanie. Tak jak Ewa w raju – człowiek przygląda się grzechowi i wydajemu się, że to nic takiego, że nawet na początku jest smaczny…! To jednak skuti są opłakane…

Dawid pociągnął do zdrady żonę Uriasza, zabił jej męża. Urodziło im się dziecko. Dawid by ukryć swój grzech posunał się do zabójstwa, co pociągnęło za sobą wiele zła… Dziś poznajemy jeden z owoców. Syn Dawida ściga Ojca, by przejać tron. Absalom ma głupi wypadek. Jadnać na mule zaplątuje się gałęzie. Muł ucieka a Absalom zostaje wisząc zaczepiony na drzewie. Dowiadują się o tym słudzy Dawida i wykorzystując sytuację zabijają konkutenta do tronu…

Gdy wieść dociera do Dawida – zamiast radości pojawia sie rozpacz. Dawid mógł zabić Saula, by przejąć tron – mimo wszystko nie zrobił tego. Wolał zabić wściekłość Saula, wolał walczyć o jego serce, niż odebrać mu życie. Teraz życie traci jego syn. To wprawia Dawida w ogromny smutek i żal. Nie traktował swego dziecka jak konkurenta. Kochał Absaloma. Miał nadzieję na przemianę swego syna… Teraz już za późno

(2 Sm 18, 9-10. 14b. 24-25a. 31 – 19, 3)
Absalom natknął się na sługi Dawida. Jechał na mule. Muł zapuścił się pod konary wielkiego terebintu. Absalom utkwił głową w terebincie i zawisł między niebem a ziemią, a muł, który był pod nim, popędził dalej. Dostrzegł to pewien człowiek i zawiadomił Joaba: „Widziałem Absaloma wiszącego na terebincie». Joab wziął do ręki trzy oszczepy i utopił je w sercu Absaloma. Dawid siedział między dwiema bramami. Strażnik, który chodził po tarasie bramy nad murem, podniósłszy oczy, zauważył, że jakiś mężczyzna biegnie samotnie. Strażnik zawołał i przekazał królowi tę wiadomość. Król powiedział: „Jeżeli jest sam, to przynosi dobrą nowinę!” Następnie przybył Kuszyta i powiedział: „Niech się raduje pan mój, król, dobrą nowiną. Właśnie dziś Pan wymierzył ci sprawiedliwość, wybawiając cię z ręki wszystkich, którzy powstali przeciw tobie”. Król zapytał Kuszytę: „Czy dobrze się wiedzie młodemu Absalomowi?” Odpowiedział Kuszyta: „Niech się tak stanie ze wszystkimi wrogami pana mojego, króla, i ze wszystkimi, którzy złośliwie przeciw tobie powstali, jak z tym młodzieńcem”. Król zadrżał. Udał się do górnego pomieszczenia bramy i płakał. Chodząc, tak mówił: „Synu mój, Absalomie! Absalomie, synu mój, synu mój! Obym ja umarł zamiast ciebie! Absalomie, mój synu, mój synu!” Joabowi zaś doniesiono: „Król płacze. Rozpacza z powodu Absaloma”. Tak więc zwycięstwo przemieniło się w tym dniu w żałobę dla całego ludu. Posłyszał bowiem lud w tym dniu wiadomość: „Król martwi się z powodu swego syna”.

To co dla świata jest prostym rozwiązaniem, co wydaje się być radością w świecie, okazuje się źródłem łez dla tych, których serce przylgnęło do Boga. Dawid miota się po pałacu, płacze, krzyczy, nie może się pogodzić ze śmiercią syna.

Grzech zrodził śmierć.

Śmierć cielesna nie jest tak potworna jak śmierć duchowa. To jej człowiek powinien się wystrzegać i pracować nad tym, by uchronić się przed grzechem. Taka właśnie jest kolejna regułą podawana przez św. Ludwika – dotyczaca pielęgnowania Drzewa Życia:

4. Nie można pozwalać na to, by do Drzewa zbliżały się drapieżne zwierzęta. Tymi zwierzętami są grzechy, które samym swym dotknięciem już mogą zadać śmierć Drzewu Życia. Do Drzewa więc nie powinien docierać nawet ich oddech, to znaczy: grzechy powszednie, które zawsze są bardzo niebezpieczne, o ile nie podejmujemy wysiłku, by z nimi walczyć. („Tajemnica Maryi”, pkt 75)

Tym który potrafi uzdrowić. Który potrafi oczyścić człowieka. Tym który potrafi powołać znów do życia wzwalajać zarówno z jarzma które ciemiezy człowieka latami, jak i ze śmierci – tej cielesnej jak i duchowej – jest JEZUS! On i TYLKO ON potrafi to zrobić. Nikt inny.

JEdyne czego potrzeba to WIARY i POKORY! Przyjsć jak Jair z wiarą ojca, którego dziecko odchodzi. Przyjść jak kobieta będąca według religi żydowskiej stale nieczysta – uciemieżona latami – przyjsć z pokorą. Przyjść i pozwolić Bogu działać w swoim tempie. Jair musiał stąpać z nogi an nogę – niecierpliwie czekajac aż Jezus skończy rozmowę z kobietą. I wtem przychodza słudzy z tragiczną wiadomoscią. Tak jak przyszli do Dawida. Rozpacz ojca!!! A jednak Jezus wzywa go do WIARY. Wyśmiewany przez zgromadzonych w pokora idzie i wyrywa dziewczynę z objęć śmierci. Może już zmarłą, a może była w śpiączce przedśmiertnej. Tylko Jezus przenika człowieka znajać każdy szczegół ciała i myśli – tylko ON JAKO STWÓRCA potrafi to zrobić.

(Mk 5, 21-43)
Gdy Jezus przeprawił się z powrotem łodzią na drugi brzeg jeziora Genezaret, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie: „Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła”. Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał. A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele wycierpiała od różnych lekarzy i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej. Posłyszała o Jezusie, więc weszła z tyłu między tłum i dotknęła się Jego płaszcza. Mówiła bowiem: „Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa”. Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w swym ciele, że jest uleczona z dolegliwości. A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: „Kto dotknął mojego płaszcza?” Odpowiedzieli Mu uczniowie: „Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto Mnie dotknął”. On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. Wtedy kobieta podeszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, padła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę. On zaś rzekł do niej: „Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź wolna od swej dolegliwości”. Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli: „Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?” Lecz Jezus, słysząc, co mówiono, rzekł do przełożonego synagogi: „Nie bój się, wierz tylko!» I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego. Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Widząc zamieszanie, płaczących i głośno zawodzących, wszedł i rzekł do nich: „Czemu podnosicie wrzawę i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi”. I wyśmiewali Go. Lecz On odsunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca i matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało. Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: „Talitha kum”, to znaczy: „Dziewczynko, mówię ci, wstań!” Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia. Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym się nie dowiedział, i polecił, aby jej dano jeść.

Jezus woła do świadectwa. Pragnał by kobieta podjeła z Nim dyskusję. By lud usłyszał o Niej. Poznał jej cierpienie i drogę uzdrowienia. Jezus troszczy się dziewczynkę. Niezwykłe że zawsze po wskrzeszeniu mówi o nakarmieniu przywróconego do życia. Tak po prostu. Dajcie jej jeść…

Łazarz po wyjsciu z grobu także musiał być głodny jak wilk – Jezus przenika jego serce i ducha – i tak samo mówi – rozwiążcie go, bo ledwo chodzi w tych chustach i dajcie mu jeść…

Jezus się troszczy o każdego z nas. Ale my takze musimy się troszczyć o nasze serce. O nasze drzewo życia. By nie dotarły do niego dzikie zwierzęta – zwierzęta grzechu – i nie zabiły życia w tym drzewie. Grzech przynosi śmierć o wiele gorszą i o wiele bardziej brzemienna w skukach nich choroba czy śmierć fizyczna…

Tą która wspomaga i prowadzi w uprawie Drzewa Życia jest Matka. Ona swymi troskliwymi dłońmi osłania. Ona potrafi z pochodnią odganiać ogniem dzikie zwierzęta. Ona wspomaga swoich niewolników we wzroście. Od nas zalezy czy aktem woli będziemy tego pragnęli i swym zycie pokazywali że to pragnienie stoi w centrum naszego życia.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moja, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twe dłonie wszystko to otrzymałem. Bogu przez Twe ręce pragne to oddać. Ty Mamo, która znas wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Miłość własna – egoizm – prowadzi do ruiny. Dawid tak pięknie i pokornie zaczynał a dziś widzimy go uciekajacego przez własnym synem, który próbuje go zabić i odebrać mu tron. Widzimy go obrzucanego kamieniami przez krewnego Saula, któremu Dawid odebrał tron. W tle tego wszystkiego jest sytuacja z zabójstwem Uriasza, bo Dawid zapragnął jego żony.

Bóg prowadzi drogą UPORZĄDKOWANIA. Nawet jeśli jest to droga przez Getsemani – pzez tłocznię Oliwy – przez Górę Oliwną…

Parę wiekó później na tej samej Górze, w tym swmym ogrodzie, możne nawet pośród kilku drzew wśród których kroczył Dawid, będzie się modlił Jezus. Będzie doznawał utrapienia, udręczenia, ucisku, policzkowania. Dawid doznaje ich fizycznie, Jezus doświadczy ich duchowo. I tak samo jak słudzy Dawida kompletnie nic nie rozumieją, tak samo i Apostołowie będą spali, a potem gdy przyjdzie co do czego wyrwą się z szablą na armię.

(2 Sm 15, 13-14. 30; 16, 5-13a)
Do Dawida dotarła wieść: „Serca ludzi z Izraela zwróciły się ku Absalomowi». Wtedy Dawid dał rozkaz wszystkim swym sługom przebywającym wraz z nim w Jerozolimie: «Wstańcie! Uchodźmy, gdyż nie znajdziemy ocalenia przed Absalomem. Śpiesznie uciekajcie, ażeby nas nie napadł znienacka, nie sprowadził na nas niedoli i ostrzem miecza nie wytracił mieszkańców miasta”. Dawid tymczasem wstępował na Górę Oliwną. Wchodził na nią, płacząc i z nakrytą głową. Szedł boso. Również wszyscy ludzie, którzy mu towarzyszyli, nakryli swe głowy i wstępując na górę, płakali. Król Dawid przybył do Bachurim. A oto wyszedł stamtąd pewien człowiek. Był on z rodziny należącej do domu Saula. Nazywał się Szimei, syn Gery. Posuwając się naprzód, przeklinał i obrzucał kamieniami Dawida oraz wszystkie sługi króla Dawida, chociaż był z nim po prawej i po lewej stronie cały lud zbrojny i wszyscy bohaterowie. Szimei, przeklinając, wołał w ten sposób: „Precz, precz, krwiożerco i niegodziwcze! Na ciebie Pan zrzucił odpowiedzialność za krew rodziny Saula, w którego miejsce zostałeś królem. Królestwo twoje oddał Pan w ręce Absaloma, twojego syna. Teraz ty sam jesteś w utrapieniu, bo jesteś krwiożercą”. Odezwał się do króla Abiszaj, syn Serui: „Dlaczego ten zdechły pies przeklina pana mego, króla? Pozwól, że podejdę i utnę mu głowę”. Król odpowiedział: „Co ja mam z wami zrobić, synowie Serui? Jeżeli on przeklina, to dlatego że Pan mu powiedział: Przeklinaj Dawida! Któż w takim razie może mówić: Czemu to robisz?” Potem zwrócił się Dawid do Abiszaja i do wszystkich swoich sług: „Mój własny syn, który wyszedł z wnętrzności moich, nastaje na moje życie. Cóż dopiero ten Beniaminita? Pozostawcie go w spokoju, niech przeklina, gdyż Pan mu na to pozwolił. Może wejrzy Pan na moje utrapienie i odpłaci mi dobrem za to dzisiejsze przekleństwo”. I tak Dawid posuwał się naprzód wraz ze swymi ludźmi.

Postawa pokory i przyjęcia drogi oczyszczenia, którą przygotował Bóg – to w jakiś niezwykły sposób łączy Dawida i Jezusa. Dawid pokutuje i szuka oczyszczenia za swoje grzechy. Jezus bierze na siebie grzechy całej ludzkości i przeżywa wewnętrze katusze niosąc je na Kalwarię by obmyć je swą drogocenną krwią.

To miotanie się, brak harmonii, brak spokoju, brak ukojenia – to są zewnętrze oznaki wewnętrznej walki. Obaj weszli we upokorzenie, ogołocenie. Walczą przeciw wygodom i miłości własnej.

Oto, Duszo wybrana, sposób jego [Drzewa Życia] uprawiania:
3.Należy czuwać też, by Drzewa nie zniszczyły gąsienice. Te gąsienice to miłość własna i miłowanie wygód, które niszczą zielone liście i niweczą nadzieje na owocowanie. Nieuporządkowana miłość własna oraz miłość do Maryi w żaden bowiem sposób nie pozostają ze sobą w zgodzie. („Tajemnica Maryi”, pkt 74)

Gdy ta miłość własna nie jest zwalczana, człowiek jest w stanie przegonić swego Zbawcę. Nie potrafi sie cieszyc z wolności bliźniego, ze swej wolności. Z Uzdrowienia jakie przyniósł Bóg. Widzi swoją stratę materialną a nie widzi zwycięztwa na wieki. Serca z jednej strony kołacze widząc niesamowity cud uzdrowienai, z drugiej strony umysł wrze – bo ponioslem jakiś uszczerbek.

W dzisiejszej Ewangelii strata materialna wzięła górę. Ludzie proszą Jezusa by odszedł. Miłość własna i miłowanie bogactwa i wygód wzieły górę! Stracili ogromny majątek w świaniach – 2000 świń to i dzisiaj bardzo pokaźna suma. Jednakże „przeganiając” Jezusa stracili jeszcze więcej! Nie odzyskali tych swiń! A w dodoatku narazili się na utratę czegoś cenniejszego – żyia wiecznego. JEzus zna ich myśli. Wie, że wiele w nich gniewu, rozczarowania, szoku. Zostawia im zatem znak swej obecnosci – głosiciela – uzdrowionego opętanego. Pragnie by on tam był, gdy emocje już opadną. Żeby Ewangelia dotarła do nich.

Jezus wróci jeszcze w to miejsce po raz kolejny – wówczas nastawienie będzie już inne…!

(Mk 5, 1-20)
Jezus i uczniowie Jego przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków. Gdy wysiadł z łodzi, zaraz wyszedł Mu naprzeciw z grobowców człowiek opętany przez ducha nieczystego. Mieszkał on stale w grobowcach i nikt już nawet łańcuchem nie mógł go związać. Często bowiem nakładano mu pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić. Wciąż dniem i nocą w grobowcach i po górach krzyczał i tłukł się kamieniami. Skoro z daleka ujrzał Jezusa, przybiegł, oddał Mu pokłon i zawołał wniebogłosy: „Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie!” Powiedział mu bowiem: „Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka”. I zapytał go: „Jak ci na imię?” Odpowiedział Mu: „Na imię mi „Legion”, bo nas jest wielu”. I zaczął prosić Go usilnie, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy. A pasła się tam na górze wielka trzoda świń. Prosiły Go więc złe duchy: „Poślij nas w świnie, żebyśmy mogli w nie wejść”. I pozwolił im. Tak, wyszedłszy, duchy nieczyste weszły w świnie. A trzoda około dwutysięczna ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora. I potonęły w jeziorze. Pasterze zaś uciekli i rozpowiedzieli o tym w mieście i po osiedlach. A ludzie wyszli zobaczyć, co się stało. Gdy przyszli do Jezusa, ujrzeli opętanego, który miał w sobie „legion”, jak siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. Strach ich ogarnął. A ci, którzy widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, a także o świniach. Wtedy zaczęli Go prosić, żeby odszedł z ich granic. Gdy wsiadał do łodzi, prosił Go opętany, żeby mógł przy Nim zostać. Ale nie zgodził się na to, tylko rzekł do niego: „Wracaj do domu, do swoich, i opowiedz im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą”. Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus mu uczynił, a wszyscy się dziwili.

Trzeba chronić drzewo życia przed gąsienicami miłości włąsnej i miłowania wygód. Porządkować, opryskiwać korę ćwiczeniami duchowymi, postem i umartwieniem, by gąsienice nie miały szansy dotrzeć do liści i odebrać nam źródłą życia – powietrze i światło.

Miłość włąsna i miłość do Maryi stoją w sprzeczności…

Pragnę swoją wolą wybrać miłość do Maryi!!!

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga przez Twoje dłonie wszystko to otrzymałem. Bogu przez Twe ręce pragne to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i łaskę a one w zupełności mi wystarczą.

Dzisiejsza Ewngelia mocno odwołuje się do zdolności słuchania Boga. Pokazuje przykłąd tego, jak ludzie z kościoła prowadzą Syna Bożęgo na zbocze urwiska by go zabić, za Słowo, które wypowiedział. Za Słowo niewygodne, trudne, dotykające ich serc.

Oni woleliby słowa pochlebstwa, głaskania ich próżności. Woleliby Słowa, które nie naświetlają ciemnych zakamrków ich serca, które nie wzywają ich do pracy i przemiany serca.

Na to wszystko nakłada się ich przeświadczenie, że doskonale znają Jezusa. Mają obraz pracowitego cieśli. Jednego z lepszych w miasteczku. Syna niedawno zmarłego Józefa. Miał biznes, był poważany a poszedł pociągać tłumy… Oni wpychają Boga w dobrze im znany schamat życia i codzienności. Gdyby pozwolili sobie na inne myślenie, musieliby wówczas zacząć pytać także o siebie i swoje dzieci. Musieliby założyć że i one mogą pójść w innym kierunku, zrealizować swoje powołanie zgoła odmiennie niż  to założyli ich rodzice. Tu jest wielki problem posuszeństwa Bogu i człowiekowi, zwłaszcza, gdy te dwa wołania – ludzkie i boskie – zaczynają być rozbieżne.

Postawa taka prowadzi do zatwardziałosci serca i KUSZENIA BOGA -JEzus wypowiada te ich niewypowiedziane myśli. „UCZYŃ I TU TO CZEGO DOKONYWAŁEŚ GDZIE INDZIEJ – DOKONAJ I TU CUDÓW!!!” – innymi słowy – przekonaj nas. Udowodnij nam! Człowiek stawia się ponad Boga – zaprasza Boga na egzamin z boskościdokonywany według ludzkich zasad, reguł i zadań… Pycha wygina spojrzenie i zdolność słuchania:

(Łk 4, 21-30)
Kiedy Jezus przyszedł do Nazaretu, przemówił do ludu w synagodze: „Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście”. A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: „Czy nie jest to syn Józefa?” Wtedy rzekł do nich: „Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum”. I dodał: „Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman”. Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

Jezus bardzo uciera im nosa. Dotkliwe przykłady. Wy żyliście obok mnie. Znacie mnie. Jesteście izraelczykami. Kusicie mnie iwystawiacie na próbę. A to ludzie niewierzący dostają znaki zamiast was. To niewierzący pokazują pokorę i otrzymują od Boga takei znaki jakich wy od Boga ŻĄDACIE w swej pysze. Bóg przez historię pokazywał jak się obchodzi z pysznymi. Wiele było wdów w izraelu – a przyszedł poza izrael! Wiele było trędowatych – a uzdrowił pokornego poganina! POKORY!!!

Na tym właśnie polega zdrowa duchowośc i pielęgnowanie drzewa życia w swym sercu. Na działaniu PRZECIWKO PYSZE i PRZECIW SWOIM SCHAMTOM CODZIENNOŚCI. Przeciwko swojej strefie komfortu:

Oto, Duszo wybrana, sposób jego uprawiania:
Trzeba wyrwać i wyciąć chwasty i ciernie, które mogłyby z czasem zagłuszyć to drzewo lub przeszkodzić mu w wydaniu owocu. To znaczy: należy wiernie i wytrwale poprzez umartwienie i zapieranie się siebie ucinać i usuwać wszystkie zbędne przyjemności oraz próżne zajmowanie się stworzeniami, czyli: krzyżować swe ciało, strzec milczenia i umartwiać zmysły. („Tajemnica Maryi” pkt 73)

Na tym polega droga KU MIŁOŚCI – KU BOGU – KU PRAWDZIE.

Pierwsze zdanie św Pawła z dzisiejszego fragmentu listu do Koryntian:

„Starajcie się o większe DARY, a Ja wam ukażę drogę DOSKONALSZĄ”

Pracujcie nad swym wnętrzem, nad swoja duchowością, a z czasem przyjdzie niezwykły postęp ku doskonałosci.

(1 Kor 12, 31 – 13, 13)
Bracia: Starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadł wszelką wiedzę, i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał – byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, nie jest jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany. Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: największa z nich jednak jest miłość.

Bóg tak bardzo pragnie naszego wzrostu, rozwoju, naszej pracy nad sobą:

[…] po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.

Człowiek powinien utrzymywać baalns między swoją zdolnośćią poznawania zmysłowego a duchowego. Nie dać się porwać tylko w jedną stronę. Ani nie dać się porwać światu totalnie i zacząc negować duchowości i Boga. Nie może też wpaść w stagnację i odrzucić całkowicie świat. Kto nie chce pracować niech też nie je. Powinien zachować swoiste ignacjańskie „In tantum in quantum”. O tyle, o ile. Korzystać z rzeczy do tego stpnia, do którego są mu pożyteczne. Ale też odrzucać je tylko do tego stopnia, do którego są mu szkodliwe.

Bóg utkał nas jako istoty cielesno-duchowe. I w obu tych przestrzeniach – w harmonii między ciałem i duchem można tak prawdziwie odkryć rysy Stwórcy w nas. Można dotrzeć do Tego, który nas ukształtował.

(Jr 1, 4-5. 17-19)
Za panowania Jozjasza Pan skierował do mnie następujące słowo: „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię. Ty zaś przepasz biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi. A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi. Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć, gdyż Ja jestem z tobą – mówi Pan – by cię ochraniać”.

To Bóg jest Kreatorem, Stwórcą, POCZĄTKIEM. On wszystko przygotował, zamierzył i On też rozpoczyna. Jeśli wzywa, trzba pójść za Jego głosem…

Tą która poszła do cna, nie zostawiająć żadnej szansy na poskusy złego, jest Maryja. To Ona potrafi człowieka nauczyć właśnie takeigo zawierzenia i takiej pracy nad sobą, by człowiek się wydoskonalał. Wchodził na drogi ku DOSKONAŁOŚCI. By widziano w nim tą MIŁOŚĆ, która go utkała w łonie Matki.

Stać się dzieckiem Maryi. Zawierzyć Jej bez reszty – na przepadłe – totalnie. TO jest prawdziwa droga ku szczęściu w życiu.

Weź Mamo i przyjmij całą wolność moją, wolę moją, pamięć i rozum. Weź wszystko to co mam i posiadam. Z ręki Boga wszystko to otrzymałem i Bogu przez Twe dłonie pragnę to oddać. Ty Mamo, która znasz wolę Ojca rozporządzaj tym wszystkim. Przynieś mi tylko Miłość i Łaskę a one w zupełności mi wystarczą.